Οι άνθρωποι υπό πίεση δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο

Δεν υπήρξα ουδέποτε ψηφοφόρος της Δεξιάς. Θες για λόγους προσωπικούς, βιωματικούς, θες για λόγους ιστορικούς που με έκαναν να κρίνω πως όταν άκουγα πολλές "πατριωτικές" κορώνες ανατρίχιαζαν οι πατούσες μου, πάντως δεν μπόρεσα ποτέ να πιστέψω πως από την παράταξη του "Χτίστε και κλέφτε", που φέρει την κύρια ευθύνη για το τσιμεντάρισμα όλης της χώρας από αυθαίρετα που νομιμοποιούνταν για ψήφους, θα μπορούσε ποτέ να βγει κάτι καλό.

Το κόμμα της "Ελλάδος - Ελλήνων - Εργολάβων" έχει πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μία κυβέρνηση της οποίας αρκετά μέλη δεν έχουν καθόλου πρότερο "έντιμο" βίο πολιτικά μιλώντας.

Όμως:

Μετά από μία δεκαετία βασανιστηρίων που πέρασε η χώρα μας (στα οποία συμμετείχαν ως υπουργοί αρκετά μέλη της παρούσας κυβέρνησης με πρώτο τον Κυριάκο Μητσοτάκη), έρχεται το αδιανόητο να φέρει τα πάνω - κάτω σε ότι μας καθόριζε μέχρι σήμερα ως ανθρώπους.

Εκείνο όμως που πάντα μπορεί κάποιος να κάνει για να δει μέρος της αλήθειας, είναι να βάλει τον εαυτό του στη θέση εκείνου που κρίνεται σε κάθε περίπτωση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μετά από τέσσερα χρόνια τραγέλαφου του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος καταδίκασε την Αριστερά στην Ελλάδα για 30 χρόνια τουλάχιστον να είναι στη συνείδηση του κόσμου κυριολεκτικά κόκκινο πανί.

Κι εκεί που περιμέναμε να γίνουμε έρμαιο σε ρεβανσιστικές πολιτικές της Δεξιάς κατά του λαού του 62% ΟΧΙ (ένα δημοψήφισμα που βάρεσε γερά την καμπάνα στην ελίτ της χώρας και το οποίο δεν θα συγχωρέσει ποτέ στο λαό που την αμφισβήτησε - άσχετα αν το πρόδωσε ο Τσίπρας), ήρθε ο κορονοϊός να ανατρέψει την πορεία (;) προς τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Αυτό μένει να κριθεί εκ του αποτελέσματος βεβαίως.

Όμως όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος!

Ως τότε λοιπόν καλό θα είναι να κρίνουμε όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμα αυτά που συμβαίνουν και τις αποφάσεις που παίρνονται. Στην Ισπανία ήδη οι ουρές της πείνας για ένα πιάτο φαγητό είναι γεγονός με σοσιαλιστική κυβέρνηση και τον ισπανικό "ΣΥΡΙΖΑ" να συγκυβερνά.

Έχουν ευθύνη για τις ουρές της πείνας; Φυσικά και όχι. Το ίδιο συμβαίνει σταδιακά παντού και αυτή θα είναι η εικόνα που θα ζούμε σε πολύ λίγο διάστημα.

Ας δούμε λίγο λοιπόν τι έχουμε ως δεδομένα:

Στις ΗΠΑ οι νεκροί ξεπέρασαν τον αριθμό νεκρών Αμερικανών του πολέμου στο Βιετνάμ. Η πανδημία εξαπλώνεται ραγδαία και στην Ευρώπη τα φορτηγά του στρατού μαζεύουν πτώματα. Η καμπύλη της εκθετικής αύξησης της νόσου είναι ακόμη στην αρχή. Πάμε δηλαδή για μια κρίση που θα είναι απείρως χειρότερη από αυτή του 2008, ίσως και χειρότερη από την κρίση του 1929.

"Κι η Ελλάδα κύριε;"

Στην Ελλάδα λοιπόν, αν και τίποτε δεν έδειχνε πως θα αντιμετωπιζόταν σωστά η υγειονομική κρίση, έχουμε να κρίνουμε από το αποτέλεσμα (μέχρι τώρα) τα εξής:

1. Δεν ζήσαμε ακόμη την εκατόμβη νεκρών με καμιόνια να μαζεύουν φέρετρα από τις γειτονιές όπως στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Αγγλία και αλλού.
2. Το σύστημα υγείας δεν κατέρρευσε. Το αν οχυρώθηκε ή όχι θα φανεί στο βάθος του χρόνου.
3. Εμφανίστηκαν άνθρωποι όπως ο Τσιόδρας (και κάποιοι άλλοι), χωρίς κραυγές και προετοίμασαν ψυχολογικά τον κόσμο για αυτό που θα συμβεί. Είδαμε τι συνέβη άλλωστε στην Τουρκία που το διαχειρίστηκαν... μπουνταλάδες.
4. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ήδη δεχτεί βαρύτατο πλήγμα από το γεγονός ότι πήγε σε ευθεία αντιπαράθεση με το κοινό των κερκίδων που ακούει στο όνομα "Χριστεπώνυμο πλήθος". Κατάφερε να κλείσει τις εκκλησίες χωρίς πολλά παρατράγουδα και μάλιστα την περίοδο του Πάσχα.
5. Η ίδια κυβέρνηση (διά του Τσιόδρα) διαχειρίστηκε ανθρώπινα τους Ρομά και δεν ξέφυγε ούτε εκεί η κατάσταση, όπου θα μπορούσε να ξεφύγει πάρα πολύ εύκολα.
6. Η ίδια κυβέρνηση διαχειρίστηκε τις "δομές φιλοξενίας" (τις φυλακές προσφύγων της ΕΕ που η ίδια μας έχει υποχρεώσει να διατηρούμε στη χώρα μας από την εποχή της κυβέρνησης Σαμαρά και επί κυβερνήσεως Τσίπρα πολλαπλασιάστηκαν), με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρξουν εξεγέρσεις.

Θα πει κάποιος: Μα αρνητικά δεν βλέπεις; Θα μπορούσα να γράφω για μέρες αρνητικά, ειδικά για τις φυλακές προσφύγων και το ρατσισμό που υποδαύλιζε εδώ και χρόνια η ίδια παράταξη που κυβερνά.

Θα μπορούσα να γράφω χαιρέκακα για τη "Θεία Δίκη" που έφερε αυτή ακριβώς την παράταξη στην εξουσία, να κρέμεται από τα κάκαλα των γιατρών του ΕΣΥ προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά. Τους γιατρούς που η ίδια παράταξη απαξίωνε. Και ο κατάλογος της αρνητικής κριτικής θα μπορούσε να μην έχει τέλος.

Όμως αυτή τη στιγμή η πολιτική έχει μπει στο περιθώριο φίλοι. Και η αίσθηση που αφήνει η εικόνα των κυβερνώντων, είναι πως έχουν τουλάχιστον κατανοήσει τι συμβαίνει.

Σε αυτό που θα ακολουθήσει δεν θα υπάρχουν νικητές. Μόνο χαμένοι θα υπάρχουν τόσο στις μεγάλες εταιρείες ως και στους... συμβολικά αμειβόμενους σκληρά εργαζόμενους.

Αυτό είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Και η πιο ακατάλληλη ώρα για εύκολη αντιπολίτευση είναι ακριβώς τώρα. Διότι η πολιτική δεν έχει ηθική, ούτε αλήθεια. Κι ο Κορονοϊός μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ηθική και αλήθεια. Δηλαδή εκτός πάσης πολιτικής.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Οι άνθρωποι δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό όταν βρίσκονται υπό πίεση.

Από τον πρωθυπουργό μέχρι και τον τελευταίο πολίτη της χώρας.

Υ.Γ. Οι λύσεις που θα κληθούμε άπαντες να βρούμε ενόψει αυτής της οικονομικής κατάρρευσης, θα πρέπει να είναι εκ των πραγμάτων συλλογικές. Αν οι άνθρωποι δεν συνεργαστούν σε κοινοπραξίες - συνεργατικές - κολλεκτίβες - κιμπούτς (όπως θέλετε πείτε το), σωτηρία δεν θα υπάρχει.