Christof

Ομολογώ πως δεν καταλάβαινα τίποτε. Μπήκα στο τραίνο του ΗΣΑΠ με το ποδήλατο και στάθηκα δίπλα σε ένα ζευγάρι νέων παιδιών ηλικίας γύρω στα είκοσι. Το αγόρι - βαθύς γνώστης υπολογιστών από ότι κατάλαβα - μιλούσε στην κοπέλα του - επίσης γνώστης υπολογιστών - για προγράμματα και εφαρμογές που ούτε που είχα ξανακούσει. Σημειωτέον πως ασχολούμαι με τους υπολογιστές εδώ και μια δεκαετία ως αυτοδίδακτος "Τζεπέτο" και δεν έχω καθόλου άσχημα αποτελέσματα στο πεδίο της επισκευής τους τόσο σε επίπεδο software όσο και σε επίπεδο hardware. Έτσι, η συνομιλία μου τράβηξε την προσοχή άμεσα και είπα μέσα μου "κάτσε να ακούσουμε τι συζητούν, θα έχει ενδιαφέρον" για να διώξω και την πλήξη που ένιωθα στην κλασική γραμμή του τραίνου της Αθήνας. Μετά από δύο λεπτά άρχισα να αναρωτιέμαι τι πάει στραβά. Εκεί που πίστευα πως παραμένω νέος και με αρκετά σύγχρονη αντίληψη σε πολλά επίπεδα μεταξύ των οποίων και το τεχνολογικό, ένιωσα τελείως κωλόγερος! Στην αρχή προσπάθησα να...

Φωτογραφία από τον χρήστη Karol D στο Pexels Βρισκόμαστε αισίως στις 121 Αυγούστου, διότι στη χώρα που μας χάρισε η μοίρα μας να ζούμε, η σημερινή ημέρα για 29 Νοεμβρίου δεν μας κάνει, αλλά κάτι σαν σε 121 Αυγούστου μας φέρνει περισσότερο.. Και φυσικά, όπως κάθε χρόνο, ο χειμώνας αποτελεί μία ατραξιόν. Κι ευχόμαστε αρκετές φορές να χιονίσει, μπας και δούμε άσπρη μέρα, λέγοντάς το άλλοι κυριολεκτικά και άλλοι μεταφορικά, ελπίζοντας σ' ένα καλύτερο αύριο. Κι όμως, παρόλη τη μακροχρόνια κρίση, παρόλη την οικονομική ασφυξία που έχει προκληθεί, ο Έλληνας είναι εκεί πιστός, όπως όλοι οι πολίτες του πλανήτη που έχουν την τιμή να υποδέχονται την κυρία Μαύρη Παρασκευή, περιμένοντας υπομονετικά στις ουρές, με την ελπίδα να βρει αυτά που ονειρεύεται και θα του φτιάξουν, τι άλλο, τη διάθεσή του. Γιατί όλα μέσα στο μυαλό μας είναι. Επειδή αν το ερευνήσει προσεκτικά κανείς, η Black Friday , αποτελεί όπως και άλλες εμπορικές γιορτές (προσεχώς η Cyber Monday και οι γιορτές αγάπ...

Θυμάστε τα παιδικά σας χρόνια; Θυμάστε πόσο μεγάλος και όμορφος φαινόταν ο κόσμος; Θυμάστε πώς φυσούσε ο αέρας στο πρόσωπό σας και την αίσθηση της υπεραντίληψης για το χώρο; Σίγουρα κάποιοι θυμάστε ειδικά αν είχατε και ποδήλατο. Η αίσθηση ελευθερίας εκείνη είναι τόσο αξέχαστη όσο και το ίδιο. Τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί ποδηλάτες πολλοί και ο αριθμός τους αυξάνει χρόνο με το χρόνο. Προσωπικά αυτό μου έδωσε μια αίσθηση ελπίδας μετά τη σκοτεινή δεκαετία που περάσαμε (και συνεχίζει...). Έτσι μια μέρα στο τελείως ξεκούδουνο που λένε, αποφάσισα να πάρω ένα ποδήλατο. Την πρώτη μέρα κατά τας γραφάς, εγώ νόμιζα πως ανεβαίνοντας θα ανακαλούσα όλες εκείνες τις μνήμες της παιδικής ηλικίας και την απίθανη αίσθηση ελευθερίας που μου έδινε η ορθοπεταλιά. Αντί αυτού, μέσα σε μισή ώρα είχα βάλει τα κλάματα, πονούσα στη... βαθύτερη μου φύση που λένε και από ένα σημείο και μετά, ήθελα να με πάρουν οι τέσσερις. Ήταν όμως το κομβικό σημείο. Εκεί δηλαδή που συνειδητοποίησα πόσο ε...

Φωτογραφία από τον χρήστη bruce mars στο Pexels Έχετε άραγε παρατηρήσει, ότι όταν δίνουμε χώρο στο μυαλό μας, αυτό κατεβάζει συνέχεια ιδέες ; Έχετε αναλογιστεί για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Ο εγκέφαλος του ανθρώπου , ως ο πιο σύγχρονος υπολογιστής, όπως ο κάθε μηχανισμός, επιβαρύνεται όταν τον φορτώνουμε με δεδομένα . Αυτό συμβαίνει σε κάθε μηχανισμό τον οποίο φτάνουμε στα όριά του. Εξού και το ότι όταν μας απασχολεί κάτι έντονα, μπορεί να νιώσουμε το κεφάλι μας να καίει και να χάνουμε τον έλεγχο . Καταρχήν τι θα πρέπει να κάνουμε: Σε κάθε κρίσιμη κατάσταση, να βρίσκουμε έναν τρόπο, έτσι ώστε να παραμένουμε ψύχραιμοι . Μία ωραία μέθοδος, είμαι η μέθοδος με τις εισπνοές και τις εκπνοές . Όταν νιώσουμε πίεση, εισπνέουμε αργά για τέσσερα δευτερόλεπτα, κρατάμε την ανάσα μας για επτά δευτερόλεπτα και εκπνέουμε για οκτώ δευτερόλεπτα. Αν αυτό το επαναλάβουμε πέντε με έξι φορές, θα νιώθουμε ήδη καλύτερα . Η παραπάνω μέθοδος, μπορεί  ν’ αποβεί ευεργετική σε μία διέν...

Η αυτοβελτίωση  αποτελεί τη διαδικασία, του να φέρουμε τον εαυτό μας σταδιακά σε μία καλύτερη κατάσταση, από αυτή που βιώνει. Η βελτιστοποίησή μας  αποτελεί τη διαδικασία, του να επαναφέρουμε σε διαρκή, καθημερινή βάση και να διατηρούμε τον εαυτό μας στο επιθυμητό επίπεδο. Αρχικά, θα πρέπει ν' απαντήσουμε στον εαυτό μας σε τρία ερωτήματα: 1) Θέλουμε να νιώθουμε όμορφα σε καθημερινή βάση; 2) Θέλουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας, για να προκύψει αυτό;  3) Δεχόμαστε το ότι τα πάντα, όσον αφορά την ψυχολογία μας, ξεκινούν απ’ το μυαλό μας;  Φωτογραφία από τον χρήστη Andrew Dick στο Pexels Αν κάποιος πει “Έλα μωρέ τα ξέρω αυτά που λένε σχετικά με την αυτοβελτίωση”, θα έκανα την ερώτηση “Πιστεύεις πως όλα είναι τέλεια στη ζωή σου”; Αν η απάντηση εδώ είναι όχι, τότε φυσικά και υπάρχει περιθώριο αυτοβελτίωσης. Ως γνωστόν, όταν υπάρχει καλό, υπάρχει και καλύτερο . Συνεπώς, ή δεν τα ξέρει, ή δεν τα εφαρμόζει αρκετά, ή ακόμα και καθόλου. Πώς ξεκιν...

"Καλό είναι να κοιτάμε πού συμφωνούμε κι όχι πού διαφωνούμε. Είναι η διαφορά της μύγας με τη μέλισσα, αν κατάλαβες τι θέλω να πω". Τα λόγια αυτά ενός αγαπημένου φίλου και δάσκαλου ήταν τα πλέον καθοριστικά για να αποκτήσω όχημα ζωής στην εξέλιξη του χρόνου. Φαίνεται απλοϊκό όμως σκεφτείτε: Ειδικά στην Ελλάδα οι πλείστοι προτιμούν να διαφωνήσουν για να δείξουν ότι ξέρουν κάτι περισσότερο ή απλά για να νιώσουν ισχυροί και πως επιβάλλονται. Κανείς ίσως δεν αντιλήφθηκε ποτέ, πως το βασικότερο πρόβλημα της κοινωνίας μας δεν είναι οικονομικό. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. Η αιτία ήταν και παραμένει η έλλειψη συλλογικής σκέψης. Με μια λέξη: Ενσυναίσθηση. Είναι η λέξη που ξεχωρίζει τον αναίσθητο από εκείνον που έχει την αντίληψη να κατανοήσει πως αυτός που κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στον αφρό με μαθηματική ακρίβεια. Το πλέον παράδοξο είναι πως μετά από τη δεκαετία χαμένου χρόνου και του τσαλαπατήματος κάθε έννοιας ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας, ...

Την τελευταία δεκαετία και με αφορμή τη χρεοκοπία της χώρας, κάποια στιγμή πίστεψα πως έσπασε το απόστημα που λέγεται ελληνική δημοσιογραφία. Ένα απόστημα του οποίου υπήρξα μέρος για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα κι έτσι είδα τα πάντα από το "μηχανοστάσιο" που λένε... Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει αλλά είναι εκπληκτικό το πόσο χρόνο σας κλέβουν οι δημοσιογράφοι. Και λέω "σας κλέβουν" διότι υπήρξα και παραμένω ένας τέτοιος καθώς αν μπεις σε αυτό το χορό, δεν σταματάς να χορεύεις ποτέ στον τρόπο με τον οποίο βλέπεις την καθημερινότητα. Όσοι σπουδάσαμε αυτό το αντικείμενο (ίσως όχι όλοι) αρχικά είχαμε έναν ρομαντισμό ιδιαίτερο και μας διακατείχε ένας κάποιος ιδεαλισμός ότι "εμείς θα αλλάξουμε τα πράγματα". Οι ψευδαισθήσεις όμως κατέρρευσαν με πάταγο. Θυμάμαι τον καιρό που εργαζόμουν σε έναν από τους κορυφαίους δημοσιογραφικούς ομίλους, την κουβέντα που είπε στην αίθουσα σύνταξης ο εκδότης: "Και μην ξεχνάτε ποτέ πως τα κείμενα σας είναι...

Όταν προ ετών έφυγε ξαφνικά από τον εδώ κόσμο ο πατέρας μου, όπως οι περισσότεροι έτσι και εγώ μετά το αρχικό σοκ, άρχισα να θυμάμαι τις καλύτερες του στιγμές, αλλά κυρίως τις ατάκες που συνήθιζε να λέει. Μία από αυτές ήταν το "ότι πεις εσύ για να έχουμε ειρήνη"... Μέχρι να καταλάβω πότε γεννήθηκα, ενηλικιώθηκα, έγινα μεσήλικας και πριν το πάρω χαμπάρι θα οδεύω προς την τρίτη ηλικία (αν προλάβω), ο άνθρωπος αυτός είχε ήδη φύγει αφήνοντας πίσω του μια σχολή σκέψης μέσα από μία μόνο ατάκα. "Ότι πεις εσύ για να έχουμε ειρήνη"... Μου πήρε αρκετό καιρό να κατανοήσω ότι αυτή ακριβώς η φράση είχε μέσα της μια ξεκάθαρη απόρριψη για τους ανθρώπους. Φύσει γαλήνιος και ανοιχτόκαρδος, είχε απογοητευτεί πλήρως από την εξέλιξη της ζωής γύρω του (αλλά ποτέ από τη δική του), και έχοντας συνειδητοποιήσει πως κανείς δεν τον άκουγε, είχε πάρει αυτή τη στάση ζωής, την οποία κράτησε ως το τέλος. Η εκκωφαντική αυτή σιωπή ωστόσο έλεγε τόσα πολλά και συνεχίζει να λέει ακόμη π...

Από την ημέρα που ερχόμαστε στον κόσμο όλα είναι σε μια διαρκή αντίθεση. Από το φως που έρχεται σε αντίθεση με το σκοτάδι ως τη ζωή που έρχεται σε αντίθεση με το θάνατο, όλα είναι ένας κόσμος αντιθέσεων. Στη δικτατορία των ενηλίκων υπό την οποία όλοι μεγαλώνουμε τα πρώτα χρόνια της μοναδικής μας ζωής (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που πολύ αβέβαιο το κόβω πάντα), μαθαίνουμε να ερχόμαστε πρωτίστως σε αντίθεση. Η πρώτη λοιπόν αντίθεση αφορά τα δικά τους θέλω τα οποία ξεκινούν και μας επιβάλλονται - ενάντια στα δικά μας - υπό το μανδύα της εκπαίδευσης και της κάποιας παιδείας που "οφείλουμε" να αποκτήσουμε για να γίνουμε "κάποιοι". Κι εκεί αρχίζει ο ασφαλής δρόμος για τα ψυχοφάρμακα. Όλο το κοινωνικό σύστημα είναι δομημένο ακριβώς με αυτή τη στόχευση. Πώς θα γίνεις "κάποιος" που θα ικανοποιεί τα θέλω των άλλων (του διευθυντή, προϊστάμενου, διοικητή, πατέρα, μάνας, γυναίκας, άνδρα, φίλων) ώστε να είναι κοινωνικά αποδεκτός. Ακόμη και η διαφήμιση εί...

Στο συγκεκριμένο άρθρο αναπτύσσεται η σημασία της ανταπόκρισης σε κάθε περίπτωση. Η ανταπόκριση / ανταπόδοση, αποτελεί ένδειξη εκτίμησης, σεβασμού και υγειών σχέσεων . Σε καθημερινή βάση αφιερώνουμε αρκετό χρόνο, προκειμένου να σκεφτούμε κάτι για κάποια άλλα άτομα. Στη συνέχεια, απευθυνόμαστε σε αυτά, προκειμένου να τους εξωτερικεύσουμε τις όποιες σκέψεις έχουμε κάνει. Στην περίπτωση που δεν θα λάβουμε την ανταπόκρισή του, αρχικά μας δημιουργεί μία απλή συνειδητοποίηση, πως το άτομο που δεν έχει ανταποκριθεί, ενδεχομένως να μην είχε τη δυνατότητα τη στιγμή που λειτουργήσαμε ως πομπός, να λειτουργήσει ως δέκτης. Και πράγματι, σε αρκετές περιπτώσεις ισχύει, το ότι το άτομο στο οποίο έχουμε απευθυνθεί, δεν έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως δέκτης, λόγω κάποιας αιτίας όπως για παράδειγμα, αν το έχουμε καλέσει στο τηλέφωνο κι εκείνη τη στιγμή να βρίσκεται σε μία άλλη συναναστροφή, οπότε δεν να μην μπορεί ν' απαντήσει σε μία κλήση μας, είτε δεν άκουσε την κλήση μας...

Το σύνηθες στη ζωή μας, για ένα άτομο μέσης αντίληψης, είναι να παρακολουθεί τα γεγονότα . Αν αφιερώσουμε το κύριο μέρος του χρόνου μας, σε παραγωγή κι εφαρμογή ιδεών , μπορούμε να γίνουμε αυτοί που θα δημιουργήσουν τις ειδήσεις .  Είναι σημαντικό ν' αναλογιστεί ο καθένας μας, πόσο χρόνο μπορεί να σπαταλάει σε αναπαραγωγή ειδήσεων. Αυτό ουσιαστικά τον κάνει ένα φερέφωνο, το οποίο απλά λειτουργεί σαν ένα εργαλείο / αναμεταδότης ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιου τρίτου. Αντίθετα, η παραγωγή κι εφαρμογή ιδεών, αργά ή γρήγορα θα φέρει  αποτελέσματα . Και αν κάποιος ζει με το  φόβο της αποτυχίας,  θα εξακολουθήσει σε όλη του τη ζωή, να είναι ένας παθητικός παρατηρητής των γεγονότων. Σκεφτείτε βαθιά μέσα σας. Τι είναι αυτό που θέλετε; Σας φοβίζει ή σας ενθουσιάζει η αποτυχία ; Σας ανησυχεί ή σας συναρπάζει το αύριο; Αν είστε ανήσυχα, με την καλή έννοια, πλάσματα, δράστε αμέσως μόλις τελειώσετε αυτή την ανάγνωση. Αρπάξτε την κάθε ευκαιρί...

Εδώ και μια δεκαετία η χώρα μας βρίσκεται σε ένα διαρκές θέατρο του παραλόγου. Όχι ότι νωρίτερα βρισκόταν κάπου αλλού αλλά τουλάχιστον υπήρχε μια πρόσκαιρη ψευδοευημερία μέσω δανεικών κι αγύριστων που όλοι απολαμβάναμε... Τα τελευταία χρόνια όμως έδωσαν μία γερή σφαλιάρα στον εγωισμό όλων μας καθώς διαψεύστηκαν ο ψευδαισθήσεις πως τάχα η "Αριστερά"/ "Δεξιά" ή όποιος άλλος, θα μας έλυνε το πρόβλημα. Αποδείχτηκε πως αυτό δεν γίνεται. Ούτε πρόκεται να γίνει ποτέ. Πώς αποδεικνύεται; Μα με την απλή ανασκόπηση της ζωής μας. Θυμάται κανείς να έλυσε κάποιο πρόβλημα η πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες; Κι αν κάποτε προ δύο αιώνων και βάλε, η πολιτική έλυσε κάποια ζητήματα στην παγκόσμια Ιστορία, αυτό δεν μας αφορά πρώτον, γιατί δεν ξέρουμε ιστορία και δεύτερον, διότι κανείς δεν εκτιμά τον αποτυχημένο γιο ενός ένδοξου πατέρα... Βρισκόμαστε στην εποχή που είναι πλέον σαφές πως το πρόβλημα είναι ατομικό κι όχι μαζικό. Δύνασαι να σωθείς μόνος κι όχι με παρέα εκτός αν...

Κάθε φορά που κοιτάζω πανικόβλητους ανθρώπους να τρέχουν για την καθημερινότητα θυμάμαι αυτόν τον απίθανο τύπο. Είχε γίνει τρομοκρατική επίθεση του ISIS στο Λονδίνο κι ενώ όλοι έτρεχαν να σωθούν αυτός... ψιλοέτρεξε αλλά πήρε και τη μπύρα του μαζί από το μπαρ που έπινε. Όλα κι όλα! Δεν θα ισοπεδώσουμε τα πάντα! Να σωθείς από μια κατάσταση κρίσης αλλά όχι και να φρικάρεις. Γενικά υπάρχει μια κυρίαρχη τάση στη χώρα μας (και αλλού) να μας πιάνει πανικός για οτιδήποτε. Θα κάνει σεισμό; Πανικός. (εύλογος αλλά και τι να καν'ς; Να κατ'ς να μαλώσ'ς;) Θα βρέξει; Ίδιας έντασης πανικός! Υπάρχει όμως ένας κανόνας στα ναυάγια πλοίων: Αυτός που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να σωθεί είναι εκείνος που θα μείνει περισσότερο στο καράβι που βυθίζεται κι όχι εκείνος που θα τρέξει στις βάρκες και θα βάλει πρώτος το σωσίβιο. Θυμηθείτε την πυρκαγιά στο Norman Atlantic. Όσοι δεν πήδηξαν από το καράβι σώθηκαν. Το σωσίβιο δεν χρειάστηκε καν! Θα μου πείς βέβαια δεν ισχύει ο κανόνας ...

Από την εποχή που η θεία μου η Ζίτσα φώναζε από την άλλη άκρη της γραμμής στη γιαγιά μου "κάτσε να πάρω το μηδέν" καθώς ήταν θεόκουφη, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και οι κοινωνικοί ψυχαναγκασμοί πολλαπλασιάστηκαν. Ποιός θα το έλεγε πως εκείνη η εποχή θα μας φαινόταν ακόμη και ρομαντική; Τότε πάντως δεν ήταν. Διότι ο ψυχαναγκασμός με τα smartphone των ημερών μας ξεκινά από ένα παλιό γκρι τηλέφωνο της δεκαετίας του '80. Τότε που αν δεν έπαιρνες όλο σου το σκυλόσογο για χρόνια πολλά βάσει ημερομηνιών ατζέντας, ήταν casus belli για τους συγγενείς. Κι αν εσύ δεν το έκανες θα υπήρχε ο "διοικητικά προϊστάμενος" (πατέρας, μάνα, παππούς, γιαγιά) να σου τα πρήξει με την άμεση προτροπή "έλα να πεις χρόνια πολλά στη θεία", ή κι αν είχε ψυλιαστεί πως δεν πολυγουστάρεις, το έκανε με ύπουλο τρόπο του τύπου "να είναι κι εδώ ο Νικολάκης να σου τον δώσω να σου πει χρόνια πολλά". Τα χρόνια πέρασαν, τα κινητά μπήκαν στη ζωή μας, κι αφού φάγαμε 15 χρό...

Για ποιό λόγο, λέμε πως τα παιδιά είναι αθώα ; Επειδή δεν έχουν αλλοιωθεί, από ένα περιβάλλον που έχει πολλά "σάπια" σημεία. Η ωρίμανση, αν φροντίζουμε ένα ζωντανό οργανισμό, επέρχεται φυσιολογικά και μία ζωή κάνει τον κύκλο της. Αυτό που συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, είναι το ότι δεν φροντίζουμε, ώστε να συμβεί το παραπάνω. Και το χειρότερο είναι πως δεν κάνουμε κακό μόνο στη δική μας ζωή, αλλά και σε αυτές των γύρω μας. Και πολλές φορές, η ζημιά που κάνουμε στους γύρω μας, είναι μεγαλύτερη από αυτή που κάνουμε στον εαυτό μας. Από τα παιδιά λείπει ένα, από τα τρία "συστατικά" που χρειάζονται για μια καλύτερη κοινωνία: Έχουν την αθωότητα που έχει χαθεί από τους ενήλικες. Έχουν τη διάθεση να μάθουν και να δημιουργήσουν . Δεν έχουν την εμπειρία . Αν εμείς που διαθέτουμε την τελευταία, βοηθήσουμε τα παιδιά μας, στο να διατηρήσουν την αθωότητά τους και τη διάθεσή τους, γεμίζοντας την καθημερινότητά τους με "ενέσεις" εμπειρίας, τότε...

Αν ξεκίνησες να διαβάζεις αυτές τις γραμμές είναι γιατί είσαι ήδη πάμπλουτος καθώς ο χρόνος είναι ο μόνος πραγματικός πλούτος που διαθέτουμε σε αυτή τη μία και μοναδική ζωή που έχουμε (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που πολύ αβέβαιο το κόβω). Σε κάθε περίπτωση από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο όλοι θέλουν κάτι από εμάς το οποίο απαιτεί χρόνο, μέχρι και την τελευταία μέρα. Αν το σκεφτείς σε βάθος ο χρόνος είναι πιο σημαντικός και από την υγεία, καθώς ακόμη και ετοιμοθάνατος να είσαι οι γιατροί θα σου πουν "έχεις τόσο χρόνο ζωής"... Αυτόν λοιπόν το χρόνο που ποτέ δεν ξέρουμε πόσος είναι μας τον ζητούν από νωρίς οι άλλοι που βρίσκονται γύρω μας. Πρώτα η οικογένεια που μας μεγαλώνει, στη συνέχεια η εκπαίδευση που μας υποχρεώνει η ζωή να αποκτήσουμε, στη συνέχεια η εργασία και αν είμαστε τυχεροί, η οικογένεια που θα δημιουργήσουμε και μετά... πρώτο τραπέζι τάφος. Έτσι, όπως γίνεται κατανοητό, ο τρόπος ζωής που έχουμε ή επιλέγουμε, μας καλεί να ξοδ...

Ελλάδα 2020 προ των πυλών. Πόσοι από τους γηγενείς επιχειρηματίες, είναι έτοιμοι να επιβιώσουν από τα δύο εικοσάρια και μετά; Ο φίλος μου ο ευχούλης που μυαλό δεν έχει, μιλιά δεν έχει, αλλά το βλέμμα του λέει πολλά, θα ρωτούσε:  Είστε όλοι έτοιμοι; Μήπως εγώ είμαι πιο αποφασιστικός από κάποιους;  Ψέματα; Διόλου.. Δυστυχώς, η έλλειψη συνεχούς επιμόρφωσης, σχεδίου και στρατηγικής, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο γκρεμό. Προάγγελος κακών μαντάτων; Όχι. Ίσως αυτός που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Αργά δεν είναι ποτέ, αν κάποιος αποδεχθεί την πραγματικότητα και δεν αεροβατεί. Με ψέματα και χωρίς να βάλει το χέρι στην τσέπη, για να επενδύσει ένα σοβαρό budget για την επιχείρησή του, αυτό που παθαίνει είναι μία σύγχυση μέσα στο μυαλό του, η οποία τον κάνει ακόμα πιο αμυντικό, όλο και πιο αναποφάσιστο, με φοβίες και αναστολές, κάθε φορά που πρόκειται να πληρώσει κάτι.  Υπάρχει ελπίδα;  Όσο υπάρχει ζωή ν...

Πόσες φορές, όταν ξεκινάει η μέρα μας, από την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας, έχουμε άραγε αναλογιστεί πως μπορούμε να τη φτιάξουμε όσο πιο όμορφη μπορούμε; Ανεξάρτητα από τα απρόοπτα που μπορεί να μας συμβούν, μία ενδεχόμενη αναποδιά και ό,τι θα μπορούσε να μας φέρει ανατροπή στην ομαλή ροή μας; Πιθανότατα η ρουτίνα και οι ρυθμοί που ζούμε, μας "κλειδώνουν" μέσα σε έναν κυκεώνα, ο οποίος δεν μας αφήνει να σκεφτούμε πολλές φορές λογικά. Παρόλα αυτά, επειδή τα πάντα ξεκινάνε μέσα από ένα πολύ δυνατό μυ, το μυαλό μας, ένα υπερσύγχρονο υπολογιστή, με αστείρευτες δυνατότητες, είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τουλάχιστον τον τρόπο σκέψης μας.  Το πώς σκεφτόμαστε ορίζεται από εμάς και μόνο από εμάς. Κανένας δεν μπορεί να μπει μέσα στο μυαλό του άλλου και ακόμα περισσότερο να δει τι σκέφτεται. Είναι ένας απόρρητος χώρος, απόλυτα προστατευμένος και μπορεί να τον διαρρήξει μόνο η αδυναμία μας.  Γι' αυτό ακριβώς το λόγο και το μυαλό μας πρέπει να εξα...