Πούλα ακριβά το χρόνο σου (για να γλυτώσεις το τομάρι σου)
Αν ξεκίνησες να διαβάζεις αυτές τις γραμμές είναι γιατί είσαι ήδη πάμπλουτος καθώς ο χρόνος είναι ο μόνος πραγματικός πλούτος που διαθέτουμε σε αυτή τη μία και μοναδική ζωή που έχουμε (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που πολύ αβέβαιο το κόβω).
Σε κάθε περίπτωση από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο όλοι θέλουν κάτι από εμάς το οποίο απαιτεί χρόνο, μέχρι και την τελευταία μέρα. Αν το σκεφτείς σε βάθος ο χρόνος είναι πιο σημαντικός και από την υγεία, καθώς ακόμη και ετοιμοθάνατος να είσαι οι γιατροί θα σου πουν "έχεις τόσο χρόνο ζωής"...
Αυτόν λοιπόν το χρόνο που ποτέ δεν ξέρουμε πόσος είναι μας τον ζητούν από νωρίς οι άλλοι που βρίσκονται γύρω μας. Πρώτα η οικογένεια που μας μεγαλώνει, στη συνέχεια η εκπαίδευση που μας υποχρεώνει η ζωή να αποκτήσουμε, στη συνέχεια η εργασία και αν είμαστε τυχεροί, η οικογένεια που θα δημιουργήσουμε και μετά... πρώτο τραπέζι τάφος.
Έτσι, όπως γίνεται κατανοητό, ο τρόπος ζωής που έχουμε ή επιλέγουμε, μας καλεί να ξοδεύουμε διαρκώς χρόνο έναντι κάποιας ανταμοιβής. Χρόνο θέλει να σπουδάσεις, χρόνο θέλει να εργαστείς, χρόνο θέλει να κάνεις έρωτα, χρόνο θέλει να πιεις καφέ χαλαρώνοντας. Συνεπώς όλα είναι θέμα επιλογής.
Στο σύγχρονο κόσμο οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί ακριβώς την πατάνε. Στο ότι ξοδεύουν τον - άγνωστο ως προς την τελική ποσότητα που διαθέτει ο καθένας - χρόνο τους, σε κάθε λογής επιλογές και κάποια στιγμή φτάνουν σε μια ηλικία (αν είναι τυχεροί), όπου νιώθουν κουρασμένοι και απογοητευμένοι, ανεξάρτητα από το άν έχουν "πετύχει" οικονομικά και κοινωνικά.
Γιατί;
Διότι μέχρι να ενηλικιωθείς ήδη είσαι κακοποιημένος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της κοινωνίας σου. Κάθε γενέθλια κι ένα ακόμη ηλεκτροφόρο σύρμα που πρέπει να κόψεις προς την ελευθερία. Στα τριάντα ήδη βγαίνεις "απόφοιτος από το "Άουσβιτς"... μιλάω σοβαρά.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι πριν καλά - καλά το καταλάβεις σου έχουν βάλει στο κεφάλι "οι άλλοι" τα θέλω τους. Από την οικογένεια ως και την εργασία έχεις μπει σε ένα τριπάκι να κάνεις πράγματα για να είσαι αποδεκτός. Από τους άλλους!
Ο Σαρτρ όμως έλεγε εύστοχα πως "κόλαση είναι οι άλλοι" διότι αν αναρωτηθείς πόσα πράγματα θα έκανες αν δεν υπήρχαν τα θέλω τους, θα εκπλαγείς.
Συνεπώς σαν μια πρώτη άσκηση πάρε μια κόλλα χαρτί που λέγανε και στο πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης - το σχολείο - και κάτσε και γράψε τι ακριβώς κάνεις στην καθημερινότητα. Μετά αναρωτήσου αν αυτά είναι αυτά που επιθύμησες πράγματι για τη μία και μοναδική ζωή σου και ο καθρέφτης σου θα σου δείξει ανελέητα την αλήθεια.
Θα μου πεις βέβαια "αφού έτσι κάνουν όλοι".
Θα σου απαντήσω ξερά "εγώ όχι!"
Θα μου πεις μετά "και τι θα μπορούσα να είχα κάνει δηλαδή;"
Θα σου απαντήσω "κοίτα τώρα τι θα κάνεις"
Θα μου αντιπροτείνεις "μα τώρα δεν έχω χρόνο πλέον"
Αλήθεια;;;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου