Η επιστροφή στο μέλλον με ποδήλατο
Θυμάστε τα παιδικά σας χρόνια; Θυμάστε πόσο μεγάλος και όμορφος φαινόταν ο κόσμος; Θυμάστε πώς φυσούσε ο αέρας στο πρόσωπό σας και την αίσθηση της υπεραντίληψης για το χώρο;
Σίγουρα κάποιοι θυμάστε ειδικά αν είχατε και ποδήλατο. Η αίσθηση ελευθερίας εκείνη είναι τόσο αξέχαστη όσο και το ίδιο.
Τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί ποδηλάτες πολλοί και ο αριθμός τους αυξάνει χρόνο με το χρόνο.
Προσωπικά αυτό μου έδωσε μια αίσθηση ελπίδας μετά τη σκοτεινή δεκαετία που περάσαμε (και συνεχίζει...).
Έτσι μια μέρα στο τελείως ξεκούδουνο που λένε, αποφάσισα να πάρω ένα ποδήλατο.
Την πρώτη μέρα κατά τας γραφάς, εγώ νόμιζα πως ανεβαίνοντας θα ανακαλούσα όλες εκείνες τις μνήμες της παιδικής ηλικίας και την απίθανη αίσθηση ελευθερίας που μου έδινε η ορθοπεταλιά.
Αντί αυτού, μέσα σε μισή ώρα είχα βάλει τα κλάματα, πονούσα στη... βαθύτερη μου φύση που λένε και από ένα σημείο και μετά, ήθελα να με πάρουν οι τέσσερις.
Ήταν όμως το κομβικό σημείο. Εκεί δηλαδή που συνειδητοποίησα πόσο ερείπιο είχα γίνει στα χρόνια που μεσολάβησαν από την παιδική ηλικία στη μέση.
Και μια που είπα μέση (ηλικία) να μη μιλήσω για τη μέση (μου).
Εκεί τα πράγματα ήταν τα πλέον κωμικοτραγικά. Η ντροπή της κατάθλιψης! Διότι όταν πήγα να αγοράσω το ποδήλατο, ο πωλητής (που ήξερε λιγότερα από εμένα για αυτό) μου πρότεινε να πάρω ένα με ανάρτηση μπρος - πίσω για να είναι λέει πιο μαλακό.
Αποτέλεσμα ήταν να κάνω πετάλι επί ένα χρόνο και να πιστέψω πως είμαι ετοιμοθάνατος αφού υποφέρω κάθε φορά που ανεβαίνω στη σέλα.
Μέχρι που σε ένα τραπέζι με φίλους υπήρχε ένας ακόμη επίδοξος ποδηλάτης με ίδια εμπειρία. Και μου λέει το απίθανο: "Ρε φίλε έπαθα το ίδιο. Βγάλε το πίσω αμορτισέρ και θα καταλάβεις".
Να μη σας τα πολυλογώ, έβγαλα το πίσω αμορτισέρ, έβαλα και ένα μαξιλαράκι στη σέλα, και ξαφνικά έγινα... 16 χρονών.
Άρχισα να περνάω τα 30 χλμ σε ταχύτητα και πλέον την πεταλιά μου δεν την "έτρωγε" η ανάρτηση αλλά ο δρόμος.
Ένας κόσμος σε αναστροφή
Αφού ξεπέρασα τις ταλαιπωρίες της πρώτης χρονιάς επιστροφής στο ποδήλατο, άρχισα να παρατηρώ τις διαφορές.
Μέχρι τότε ήμουν ένας άνθρωπος - καναπεδοκένταυρος (μισός άνθρωπος - μισός καναπές), υπέρβαρος και τελείως... ακίνητος. Σχεδόν πλάνο ταινίας του Αγγελόπουλου.
Ένα χρόνο μετά έχει γυρίσει το σώμα μου μια δεκαετία πίσω και βάλε. Η διάθεση έχει αλλάξει αλλά κυρίως ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο.
Με το ποδήλατο βλέπεις τα πάντα πιο αργά, ο χρόνος κυλά ανάλογα, φτάνεις πιο γρήγορα παντού (όσο κι αν δεν το πιστεύετε), δεν πληρώνεις καύσιμα, δεν πληρώνεις τέλη κυκλοφορίας, δεν πληρώνεις γενικώς, δεν έχει αλκοτέστ (κατά συνθήκη), και γενικώς δεν έχει κανόνες πέραν της αυξημένης προσοχής που πρέπει να έχεις.
Ωστόσο ο φόβος των οδηγών να μη μπλέξουν, τους κάνει να σε προσέχουν εκείνοι περισσότερο από ότι μια μηχανή που τη θεωρούν λανθασμένα ισότιμη του αυτοκινήτου και την αντιμετωπίζουν ανάλογα.
Συνεπώς είσαι και αρκετά πιο ασφαλής από τη μηχανή, και ένας λόγος παραπάνω είναι η μειωμένη ταχύτητα του ποδηλάτου συγκριτικά με εκείνη.
Το σημαντικότερο όμως είναι πως το μυαλό του ανθρώπου πάνω σε ένα ποδήλατο καθαρίζει όπως με κανένα άλλο μέσο.
Στο μεταξύ τα πάντα αλλάζουν
Αν παρατηρήσετε στο δρόμο υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι που χρησιμοποιούν καινούργια μέσα μεταφοράς όπως τα ηλεκτρικά πατίνια.
Όσο κι αν είναι λίγο επικίνδυνα, τόσο αυτά, όσο και τα ποδήλατα αλλάζουν τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία των ανθρώπων.
Και το βασικότερο είναι τούτο: Αν πολιτισμός είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπως έχει γράψει σωστά ο Βασίλης Ραφαηλίδης, αυτό που βλέπεις γύρω σου ομορφαίνει.
Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τέτοια μέσα, είναι κατά κανόνα πιο ήρεμοι, πιο ευγενείς και λιγότερο βιαστικοί.
Δικαιολογίες απέναντι στην άρνηση να αλλάξουμε μπορώ να βρω και μόνος μου. Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό όταν τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο είτε σε ατομικό, είτε σε κοινωνικό επίπεδο...
Ίσως η επιστροφή μας στο μέλλον τελικά να ξεκινάει από ένα ποδήλατο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου