Το θανατηφόρο σκάκι των αντιθέσεων
Από την ημέρα που ερχόμαστε στον κόσμο όλα είναι σε μια διαρκή αντίθεση. Από το φως που έρχεται σε αντίθεση με το σκοτάδι ως τη ζωή που έρχεται σε αντίθεση με το θάνατο, όλα είναι ένας κόσμος αντιθέσεων.
Στη δικτατορία των ενηλίκων υπό την οποία όλοι μεγαλώνουμε τα πρώτα χρόνια της μοναδικής μας ζωής (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που πολύ αβέβαιο το κόβω πάντα), μαθαίνουμε να ερχόμαστε πρωτίστως σε αντίθεση.
Η πρώτη λοιπόν αντίθεση αφορά τα δικά τους θέλω τα οποία ξεκινούν και μας επιβάλλονται - ενάντια στα δικά μας - υπό το μανδύα της εκπαίδευσης και της κάποιας παιδείας που "οφείλουμε" να αποκτήσουμε για να γίνουμε "κάποιοι".
Κι εκεί αρχίζει ο ασφαλής δρόμος για τα ψυχοφάρμακα.
Όλο το κοινωνικό σύστημα είναι δομημένο ακριβώς με αυτή τη στόχευση. Πώς θα γίνεις "κάποιος" που θα ικανοποιεί τα θέλω των άλλων (του διευθυντή, προϊστάμενου, διοικητή, πατέρα, μάνας, γυναίκας, άνδρα, φίλων) ώστε να είναι κοινωνικά αποδεκτός. Ακόμη και η διαφήμιση είναι έτσι δομημένη ώστε να πείθει ανθρώπους να αγοράσουν τα ίδια πράγματα για... να διαφέρουν και να είναι "κάποιοι" ξεχωριστοί!
Και το άγχος και η νεύρωση χτυπούν απευθείας στο στομάχι από πολύ μικρή ηλικία (ειδικά στα χρόνια μας).
Όταν φτάσεις στα τριάντα σου χρόνια συνήθως έχεις ήδη ικανοποιήσει τα θέλω των άλλων, (πήγες σχολείο, σπούδασες, παντρεύτηκες, έκανες παιδιά, έκανες μια κάποια καριέρα) και τελικά βαδίζεις με γαλήνη προς τον απώτερο σκοπό της ζωής που δεν είναι άλλος από... το θάνατο!
Γιατί φρικάρεις;
Ίσως επειδή κανείς δεν στο είπε ποτέ. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Όλα θα έπρεπε να μας προετοιμάζουν για αυτό και για το πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Οι αρχαίοι λαοί, όπως οι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι αλλά και άλλοι, είχαν απαντήσει σε αυτά τα ζητήματα με μυήσεις στην ιδέα του... πετρωμένου.
Διότι το πετρωμένο φυγείν αδύνατο. Πετρώνεις και τέλειωσε. (Το πεπρωμένο είναι κάτι που υπάρχει μόνο στη λαϊκή φαντασία).
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Η λέξη κομπίνα προέρχεται εκ του combine που θα πει συνδυάζω και είναι αυτό που κάνουν όλοι. Από τους καλούς νοικοκυραίους ως τους κομπιναδόρους ή τους προέδρους ποδοσφαιρικών συλλόγων, άπαντες το ρίχνουν στις κομπίνες για να αποκτήσουν είτε αγαθά, είτε καταθέσεις, είτε φήμη.
Κι όλα αυτά σε ένα παιχνίδι αντιθέσεων όπου ο ένας ζει για να κοιτάζει τον άλλο και να τον φθονεί ή να γελά μαζί του.
Στο βάθος όμως άλλος γελάει...
Γελάει εκείνος που σε περιμένει να πατήσεις την μπανανόφλουδα της "ωρίμανσης" ούτως ώστε την κατάλληλη στιγμή να σε "κόψει" ως... ώριμο "φρούτο". Τι άλλο;
Το κακό στη ζωή αυτή είναι πως δεν ερχόμαστε με κανένα manual της προκοπής στα χέρια, ούτε οι γονείς μας το έχουν, ούτε αλάνθαστος είναι κανείς και φυσικά καμία παιδεία δεν είναι άψογη καθώς αν ήταν δεν θα χρειαζόταν διαρκώς μεταρρυθμίσεις. Τόσοι υπουργικοί κώλοι έχουν κάτσει στην καρέκλα και αποτέλεσμα δεν είδαμε της προκοπής.
Έτσι, αντιστρέφοντας τους όρους και αν σου έχει μείνει χρόνος κοίτα να στήσεις την καλύτερη δυνατή κομπίνα που μπορεί να στήσει άνθρωπος έναντι του θανάτου: Το πώς δηλαδή θα ξαναγίνεις παιδί.
Αφιερώνοντας χρόνο για όλα εκείνα που οι άλλοι θα γελάσουν όταν σε δουν να τα κάνεις, μη δίνοντας σημασία σε κανενός τη γνώμη, μη τηρώντας κανένα σου λόγο, κάνοντας τα πάντα προκειμένου να ξεφύγεις από τις υποχρεώσεις "για τους άλλους" και λίγο - λίγο θα δεις τη ζωή να αλλάζει.
Εκτός αν φοβάσαι.
Τι φοβάσαι; Πως θα μείνεις μόνος π.χ. γιατί οι "άλλοι" δεν θα σε θέλουν πλέον κοντά τους. Από το σύντροφό σου ως τους φίλους, τους συνεργάτες, την οικογένεια σου την ίδια από την οποία προέρχεσαι.
Σιγά τα αυγά θα σου πω εγώ. Μήπως είσαι ευτυχισμένος και που τους έχεις; Αν είσαι, κανένα πρόβλημα. Αν δεν είσαι όμως;
Έννοια σου και υπάρχουν κι άλλοι για συνοδοιπόροι, σαν κι εσένα που έφτασες να διαβάζεις ως αυτό το σημείο και δεν έχεις βαρεθεί διότι ξέρεις ότι κάπου στο βάθος συμφωνείς αλλά δεν σου πάει να το πεις παραέξω και όλο αυτό γιατί φοβάσαι τη γνώμη των "άλλων"...
Κι αν βρεις χρόνο να διαβάσεις Μαξ Στίρνερ. Το ένα και μοναδικό βιβλίο που έγραψε λέγεται "Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του". Επειδή μπορεί να μου ζητήσεις manual, σου λέω πως υπάρχει και είναι το μόλις προαναφερθέν.
Και δε μου λες; Αν σου έλεγαν πως είσαι ξαφνικά μελλοθάνατος δεν θα κοιτούσες να κάνεις μόνο ευχάριστα πράγματα; Ε, λοιπόν είσαι!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου