Το κινητό είναι κάτι σαν το σπίτι: Ανοίγεις όταν είσαι εκεί κι αν θέλεις!
Από την εποχή που η θεία μου η Ζίτσα φώναζε από την άλλη άκρη της γραμμής στη γιαγιά μου "κάτσε να πάρω το μηδέν" καθώς ήταν θεόκουφη, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και οι κοινωνικοί ψυχαναγκασμοί πολλαπλασιάστηκαν.
Ποιός θα το έλεγε πως εκείνη η εποχή θα μας φαινόταν ακόμη και ρομαντική; Τότε πάντως δεν ήταν. Διότι ο ψυχαναγκασμός με τα smartphone των ημερών μας ξεκινά από ένα παλιό γκρι τηλέφωνο της δεκαετίας του '80.
Τότε που αν δεν έπαιρνες όλο σου το σκυλόσογο για χρόνια πολλά βάσει ημερομηνιών ατζέντας, ήταν casus belli για τους συγγενείς.
Κι αν εσύ δεν το έκανες θα υπήρχε ο "διοικητικά προϊστάμενος" (πατέρας, μάνα, παππούς, γιαγιά) να σου τα πρήξει με την άμεση προτροπή "έλα να πεις χρόνια πολλά στη θεία", ή κι αν είχε ψυλιαστεί πως δεν πολυγουστάρεις, το έκανε με ύπουλο τρόπο του τύπου "να είναι κι εδώ ο Νικολάκης να σου τον δώσω να σου πει χρόνια πολλά".
Τα χρόνια πέρασαν, τα κινητά μπήκαν στη ζωή μας, κι αφού φάγαμε 15 χρόνια περίπου να αποφασίσουμε αν το μέγεθος τελικά μετράει (από τα κινητά - παντόφλες στα μικρά και πάλι πίσω) ήρθαν μετά τα smartphone να μας κάνουν τη ζωή κόλαση.
Κι άρχισαν οι ψυχαναγκασμοί να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρικό ρυθμό. Διότι αν εκείνο το παλιό γκρι τηλέφωνο χτύπαγε δαιμονισμένα και το σόι σου σε κυνηγούσε να μιλήσεις με όποιον ακριβώς δεν γούσταρες, είχε ένα πλεονέκτημα: Το καλώδιο! Έτσι, στην πρώτη γωνία έστριβες σφεντόνα και κρυβόσουν στο μπάνιο όπου μετρούσες τους αρμούς από τα πλακάκια ώσπου να κλείσει η γραμμή της/του μάνας/γιαγιάς/πατέρα/παππού με τον εκάστοτε ανεπιθύμητο.
Έλα μου ντε που το κινητό δεν έχει καλώδιο...
Και ξαφνικά πριν καλά - καλά το καταλάβεις και με την πρόφαση της "ασφάλειας" (που το κράτος πρώτο δίδαξε ως τεχνική για την εφαρμογή κάθε καταστολής), έχασες κάθε ιδιωτικότητα.
Διότι άρχισαν τότε τα "γιατί είχες κλειστό το τηλέφωνο;", "γιατί δεν απαντούσες;", "πού είσαι;", "τόση ώρα κάνεις εσύ το Αχαρνών - Ν. Ιωνία;" και άλλα πολλά...
Εκεί λοιπόν που όταν ήθελες να ξεφύγεις από όλους αυτούς τους διαταραγμένους, απλά άνοιγες την πόρτα κι έφευγες από το σπίτι, τώρα παίρνεις το σπίτι μαζί σου!
Άσε που κι αυτό το δικαίωμα στην εξαφάνιση στο πήραν με κάτι Νικολούλες και Αμπελαλέ αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Να μη μιλήσουμε για την ανυπαρξία δυνατότητας ξενοπηδήματος (καμιάς μάντρας). Αυτό πάει οριστικά.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στην εποχή όπου το "γιατί δεν απαντούσες;" έγινε "γιατί αφού είδες το μήνυμα μου δεν απάντησες;". Και ακόμη παραπέρα!
Εσύ ο ίδιος μπήκες στο τρυπάκι των σόσιαλ μύδια, να κοιτάς σαν ψυχάκιας αν σου έστειλε κάποιος/κάποια μήνυμα, αν οι φόλοουερς μειώθηκαν, αν έφαγες τρότζαν και βρεις ανεπιθύμητο ποστάρισμα από τις παρυφές της 7ης Τέχνης (τσόντες) στο προφίλ σου, και τέλος δεν έχει.
Και κάπως έτσι ο χρόνος περνάει και τον ξοδεύεις σαν χάπατο πάνω από ένα μηχάνημα όπου όπως μας ενημέρωσαν δίνει το στίγμα σου με ακρίβεια μέτρου στις Αρχές (για μια κακή ώρα - λέμε τώρα)...
Κι όλα αυτά με την πρόφαση της ασφάλειας...
"Γcx"....
Έτσι όπως σου έλεγαν στη δικτατορία των ενηλίκων όταν ήσουν παιδί.
Εγώ πάντως θα σου πω ότι την πήρα χαμπάρι νωρίς τη δουλειά και όταν ακόμη το μόνο μέσο ψυχαναγκασμού ήταν ο τηλεφωνητής, αυτός που με έπαιρνε άκουγε το εξής μήνυμα:
"Το κινητό είναι κάτι σαν το σπίτι. Ανοίγεις την πόρτα αν είσαι εκεί, όποτε γουστάρεις και σε όποιον γουστάρεις. Αφήστε ένα μήνυμα και ίσως σας πάρω κάποτε" μπιιιιπππ....
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου