Όταν οι άλλοι τρέχουν περπάτα αργά
Κάθε φορά που κοιτάζω πανικόβλητους ανθρώπους να τρέχουν για την καθημερινότητα θυμάμαι αυτόν τον απίθανο τύπο. Είχε γίνει τρομοκρατική επίθεση του ISIS στο Λονδίνο κι ενώ όλοι έτρεχαν να σωθούν αυτός... ψιλοέτρεξε αλλά πήρε και τη μπύρα του μαζί από το μπαρ που έπινε.
Όλα κι όλα! Δεν θα ισοπεδώσουμε τα πάντα! Να σωθείς από μια κατάσταση κρίσης αλλά όχι και να φρικάρεις.
Γενικά υπάρχει μια κυρίαρχη τάση στη χώρα μας (και αλλού) να μας πιάνει πανικός για οτιδήποτε. Θα κάνει σεισμό; Πανικός. (εύλογος αλλά και τι να καν'ς; Να κατ'ς να μαλώσ'ς;) Θα βρέξει; Ίδιας έντασης πανικός!
Υπάρχει όμως ένας κανόνας στα ναυάγια πλοίων: Αυτός που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να σωθεί είναι εκείνος που θα μείνει περισσότερο στο καράβι που βυθίζεται κι όχι εκείνος που θα τρέξει στις βάρκες και θα βάλει πρώτος το σωσίβιο. Θυμηθείτε την πυρκαγιά στο Norman Atlantic. Όσοι δεν πήδηξαν από το καράβι σώθηκαν.
Το σωσίβιο δεν χρειάστηκε καν!
Θα μου πείς βέβαια δεν ισχύει ο κανόνας αυτός για τα αεροπλάνα. Ναι, εκεί είναι η αλήθεια ότι ενδέχεται να μην προλάβεις να πεις κιχ, οπότε και πάλι γιατί να αγχωθείς; Ξέρεις από πριν το πιθανότερο αποτέλεσμα, συνεπώς οποιαδήποτε αντίθετη έκβαση θα είναι πιθανότατα ευχάριστη.
Έτσι και στην καθημερινότητα. Αν είναι κάτι να πάει στραβά, θα πάει και δεν πα να χτυπιέσαι.
Κάνε εσύ ότι μπορείς και μη θεωρείς δεδομένη την επιτυχία. Απλά να έχεις τη συνείδηση σου ήσυχη ότι εσύ έκανες το καλύτερο κι ότι είναι να γίνει, θα γίνει.
Συνεπώς μια πιο ευρυγώνια ματιά στη ζωή σου δίνει τη δυνατότητα αν μη τι άλλο, να μην τα βάφεις μαύρα με το παραμικρό.
Είναι σαν να μη σου βγαίνει η δίαιτα. Ε, και; Αφού έτσι κι αλλιώς όλοι μια μέρα θα αδυνατίσουμε...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου