Ο υπέροχος διάλογος δύο νέων παιδιών στο τραίνο

Ομολογώ πως δεν καταλάβαινα τίποτε.

Μπήκα στο τραίνο του ΗΣΑΠ με το ποδήλατο και στάθηκα δίπλα σε ένα ζευγάρι νέων παιδιών ηλικίας γύρω στα είκοσι.

Το αγόρι - βαθύς γνώστης υπολογιστών από ότι κατάλαβα - μιλούσε στην κοπέλα του - επίσης γνώστης υπολογιστών - για προγράμματα και εφαρμογές που ούτε που είχα ξανακούσει.

Σημειωτέον πως ασχολούμαι με τους υπολογιστές εδώ και μια δεκαετία ως αυτοδίδακτος "Τζεπέτο" και δεν έχω καθόλου άσχημα αποτελέσματα στο πεδίο της επισκευής τους τόσο σε επίπεδο software όσο και σε επίπεδο hardware.

Έτσι, η συνομιλία μου τράβηξε την προσοχή άμεσα και είπα μέσα μου "κάτσε να ακούσουμε τι συζητούν, θα έχει ενδιαφέρον" για να διώξω και την πλήξη που ένιωθα στην κλασική γραμμή του τραίνου της Αθήνας.

Μετά από δύο λεπτά άρχισα να αναρωτιέμαι τι πάει στραβά. Εκεί που πίστευα πως παραμένω νέος και με αρκετά σύγχρονη αντίληψη σε πολλά επίπεδα μεταξύ των οποίων και το τεχνολογικό, ένιωσα τελείως κωλόγερος!

Στην αρχή προσπάθησα να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου, λέγοντας "έλα μωρέ ο πιτσιρικάς κάνει τον έξυπνο στη δικιά του με ορολογίες αγγλικές και τέτοια" αλλά καθώς η ώρα περνούσε αντελήφθην πως δεν επρόκειτο για κάτι τέτοιο καθώς εκείνη... καταλάβαινε τα πάντα και συμμετείχε στην κουβέντα.

Έλα Θεέ και Κύριε! Είμαι μόλις 43 χρονών και δεν καταλαβαίνω την τύφλα μου από έναν καθημερινό διάλογο δύο εικοσάχρονων. Θα μου πει κάποιος ότι ήταν εξειδικευμένη η κουβέντα κλπ, αλλά με το συμπάθειο, δεν ήταν αυτό το πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι πως σε σχέση με αυτή τη γενιά που έρχεται ξοπίσω μας, είμαστε απολιθώματα της Ιστορίας ήδη!

Έχει απίστευτο πλούτο γνώσεων αυτή η γενιά που έρχεται και εξαιρετικά καλούς "επεξεργαστές" για να τον διαχειριστεί.

Ούτε που έχουμε ιδέα τι είναι ικανοί να δημιουργήσουν. Πρόκειται για μια εντελώς λαμπερή ελπίδα πραγματική που έρχεται (κι όχι πολιτική...).

Κάντε τόπο στους νέους

Η ευθύνη που έχουμε απέναντι σε αυτά τα υπέροχα άτομα που έρχονται να πάρουν στα χέρια τους τον 21ο αιώνα, είναι τεράστια.

Κι όσο σκέφτομαι το πώς αντιμετώπισαν οι προηγούμενες γενιές τις δικές μας, ανατριχιάζω.

Μόνο να σκεφτεί κάποιος ότι αυτή ακριβώς η οικονομική και κοινωνικοπολιτική κρίση είναι αποτέλεσμα των επιλογών όσων είναι 60+ και ότι τα συντρίμια που αφήνουν πίσω τους έχουν αντίκτυπο και στα παιδιά αυτά που έρχονται, αντιλαμβάνομαι πως δεν έχουμε καθόλου χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη...

Για να μη χάσουν εκείνα τον ανεκτίμητο πλούτο της ζωής που ονομάζεται χρόνος.

Πρόσφατα είδα σε ένα ισπανικό meme να γράφεται το εξής (σε μια εικόνα όπου ένας παππούς μιλά υποθετικά με τον εγγονό του):

Παππούς: "Εγώ στην ηλικία σου ήδη εργαζόμουν".

Εγγονός: "Εγώ στην ηλικία σου θα εργάζομαι ακόμη για να ξεχρεώσω αυτά που ψήφιζες"...