Ένα πράγμα τη φορά!
"Κάνε στην άκρη ρε σαχλαμάρα"...
Αν και καλύτερο είναι το "κανένα πράγμα τη φορά", τουλάχιστον αν είστε υποχρεωμένοι να βγείτε από το σπίτι και δεν ανήκετε σε καμία βασιλική οικογένεια - αν και τελευταία και σε αυτούς τους κύκλους παρατηρείται μια ανεξήγητη διάθεση για τάση προς εύρεση εργασίας) - κάντε το έξυπνα.
Στην εποχή μας έχει επικρατήσει η νοοτροπία πως άξιος τάχα είναι αυτός που τρέχει όλη μέρα. Αν σκεφτείτε πως τις τελευταίες δεκαετίες ο πλούτος του 1% του πληθυσμού της γης, είναι όσος ακριβώς του υπόλοιπου 99% μάλλον κάτι δεν κάναμε καλά που τρέχαμε.
Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να επαναξιολογήσουμε το δικαίωμα στην τεμπελιά;
Αναρωτιέμαι...
Ειδικά τη δεκαετία του '90 στις εταιρείες γίνονταν μίτινγκ στα οποία προσπαθούσε ο εκάστοτε προϊστάμενος να πείσει τους "κωπηλάτες της γαλέρας" για το πόσο σημαντικό είναι να γεμίσουν με όσο περισσότερες υποχρεώσεις μπορούν το 24ωρο τους.
Η (ευλογημένη) κρίση ήρθε νομίζω και για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Διότι όπως έλεγε ο διευθυντής μου στον δημοσιογραφικό όμιλο όπου εργαζόμουν προ ετών... "κάπου έχουμε παρεξηγήσει τα πράγματα".
Αφού λοιπόν μας πήρε και μας σήκωσε και αφού μετά την κρίση προσπαθούν να μας πείσουν ξανά για το πόσο σημαντικό είναι να είμαστε εργατικοί, μήπως θα έπρεπε να καταλάβουμε πως κάποιος μας δουλεύει;
Όχι ρε φίλε. Θες να βγω από το σπίτι; Θα με πληρώσεις ακριβά και για τη λιγότερη δυνατή προσφορά έργου. Διαφορετικά προτιμώ να επιστρατεύσω την όποια πνευματική μου δύναμη για να δημιουργήσω - με θεμιτά και αθέμιτα μέσα - τον τρόπο με τον οποίο θα γελάσω εγώ τελευταίος. Νυν υπέρ πάντων ΕΓΩ.
Ουτοπία;
"Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε..."
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου