Ένα άρθρο διαφορετικό από τα άλλα...

Ένα πτυχίο, δεν πρέπει να φέρνει έπαρση, ούτε κι επαγγελματικό σνομπισμό. Πρέπει να φέρνει ώριμότητα και να απομακρύνει το οποιοδήποτε καλάμι πάει να καβαλήσει ο πτυχιούχος.

Η ανωριμότητα των ανθρώπων που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους και η έλλειψη εμπειρίας τους κοστίζει σημαντικά επικοινωνιακά, δεδομένου ότι κάθονται επάνω σε ένα πιστοποιητικό πιστεύοντας ότι έχουν κατακτήσει τον κόσμο. Ενώ κάποιος έχει όλα τα χρόνια μπροστά του να κάνει μία θαυμάσια καριέρα, συνήθως και κατά ένα μεγάλο ποσοστό αυτοί που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, χάνουν ένα σημαντικό διάστημα, ακολουθώντας λάθος επιλογές συμπεριφοράς. Οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις τους κοστίζουν θέσεις εργασίας, καθώς και πόντους στο βιογραφικό τους.

Τα έμπειρα στελέχη των τμημάτων HR, συνήθως προσγειώνουν τους νέους πτυχιούχους στην πραγματικότητα και είναι ένας από τους σημαντικότερους ρόλους που θα πρέπει να έχει ένας επαγγελματίας που εργάζεται σε τμήμα ανθρώπινου δυναμικού. Δεν είναι δουλειά του εκάστοτε διευθυντή τμήματος, να εξηγήσει τα στοιχειώδη σε έναν νέο συνεργάτη. Αυτό είναι ξεκάθαρα μία αρμοδιότητα του ανθρώπου που διαχειρίζεται όλα τα στελέχη και τους υπαλλήλους της εταιρείας.

Παράλληλα υπάρχουν και οι εκ πεποιθήσεως παραμένοντες ανώριμοι και καβαλημένοι. Οι γηγενείς για παράδειγμα Έλληνες, οι οποίοι θα συζητήσουν μεταξύ τους στα αγγλικά, όχι για να εξασκήσουν την γλώσσα, κάτι που στην περίοδο που ζούμε, μπορούν να το κάνουν πανεύκολα και σε καθημερινή βάση, αλλά μόνο και μόνο για να δείξουν έπαρση και να πουλήσουν μούρη.

Δύο λοιπόν πολύ σημαντικά ζητήματα, έρχονται να εξηγήσουν για ποιον λόγο, δεν υπάρχουν ουσιαστικές σχέσεις στις περισσότερες των επαγγελματικών συναναστροφών, αλλά υπάρχει εστίαση μόνο προς το ατομικό συμφέρον.

Και ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο αναφέρομαι κυρίως σε αυτά τα δύο ζητήματα; Έχει να κάνει με το ότι ένα επιτυχημένο επαγγελματικό DNA, καλλιεργείται με συγκεκριμένο τρόπο κι επικοινωνείται διαρκώς. Αυτό λοιπόν ξεκινάει από τους νέους επαγγελματίες και από το πρώτο λεπτό που θα βρεθούν στο περιβάλλον της νέας εργασίας τους. Αυτό καλλιεργείται από τον σεβασμό προς την ελληνική γλώσσα. Αυτό καλλιεργείται από την ομαδικότητα και όχι από τον ατομισμό. Η γνώση της πάρα πολύ πλούσιας ελληνικής γλώσσας, καλλιεργεί και έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης ο οποίος θέτει βάσεις για μία εποικοδομητική ατομική και ομαδική εξέλιξη.

Χάριν συντομίας και διαχείρισης χρόνου, οι αγγλικές ορολογίες έχουν κατακτήσει την καθημερινότητά μας. Εννοείται ότι δεν μπορούμε εύκολα να βρούμε μία διαφορετική έννοια για το e-mail, όμως υπάρχουν πάρα πολλές έννοιες που χρησιμοποιούμε και μπορούμε να τις τροποποιήσουμε αντικαθιστώντας τις με τις αντίστοιχες ελληνικές λέξεις. Το να στείλουμε ένα μήνυμα με greeklish, θα το πω εντελώς ωμά, είναι κάτι παντελώς ηλίθιο δείχνει αμορφωσιά και προχειρότητα. Δόξα τω Θεώ, η τεχνολογία έχει ανακαλύψει την φωνητική πληκτρολόγηση, η οποία με μία σωστή άρθρωση βγάζει θαυμάσια αποτελέσματα και μπορείς να γράφεις στα ελληνικά. Από την άλλη έρχεται η βιασύνη σε συνδυασμό με την προχειρότητα. Το να κλείνω μία συνομιλία με το απίθανο ΜΦΧ που εμένα δεν μου θυμίζει "Με Φιλικούς Χαιρετισμούς", αλλά "Μήτσο Φίλε Χάρηκα...", θα μπορούσε κάλλιστα να αντικατασταθεί με ένα "Φιλικά" είτε με ένα "Με εκτίμηση".... Ακόμα και αν δεν το γράψεις με φωνητική πληκτρολόγηση, δεν θα σου πάρει πάνω από δύο δευτερόλεπτα. Δύο ρημάδια δευτερόλεπτα, που αλλάζουν πάρα πολλά... Κι αν σκεφτούμε πού χάνει χρόνο αυτός που γράφει με αυτό τον τρόπο σε καθημερινή βάση, παρακολουθώντας λάθος εκπομπές, κάνοντας κουτσομπολιά χωρίς λόγο, ασχολούμενος με ανούσια πράγματα και όχι με την εργασία του, μπορούμε να καταλάβουμε και για ποιον λόγο γραφεί έτσι και αυτοδιαφημίζεται ως ο πολυάσχολος...... να μην αναφέρω τι καλύτερα... Ο κλασικός παρτάκιας που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο...

Προσωπικά δεν είμαι, απλώς κατά της επικοινωνίας μεταξύ Ελλήνων σε επαγγελματικό περιβάλλον στην αγγλική γλώσσα. Είμαι ξεκάθαρα πολέμιος αυτού και με εξοργίζει. Και με εξοργίζει επειδή στις περισσότερες των περιπτώσεων, βλέπω και σηκωμένα φρύδια..

Είπαμε αυτό το άρθρο είναι διαφορετικό από τα άλλα... Το να εκφραζόμαστε πάντα με το σεις με το σας, δεν αφήνει κάποια μηνύματα να περάσουν. Σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται να μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, μιλάμε για ένα καρκίνωμα, το οποίο πρέπει να ξεριζωθεί το συντομότερο δυνατόν..

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, κατόπιν της μεταπολίτευσης, κατά τα οποία ο κόσμος κατευθύνεται προς εντελώς λανθασμένα πρότυπα. Έχουν σχεδόν διαλυθεί, οι βασικότερες υποδομές της χώρας μας, όπως η Παιδεία, η Οικογένεια και η Θρησκεία. Και θα μου πείτε μιλάς για Θρησκεία στο 2026; Δεν είμαι της εκκλησίας αλλά ας έρθει κάποιος να μου εξηγήσει, τι υπάρχει μετά από εδώ. Τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε. Τότε ας έρθει να κρίνει και την Εκκλησία και την κάθε Θρησκεία. Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Και αυτό είναι σεβαστό. Αρκεί να μην το επιβάλλει στους άλλους.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Εάν η παιδεία βασιζόταν στα κατάλληλα θεμέλια και δεν έριχνε βάρος στην παπαγαλία και στις ασήκωτες τσάντες, σίγουρα θα είμασταν πολύ καλύτερα σήμερα όλοι. Δεν είναι το ευρώ αυτό που μας έχει δημιουργήσει πρόβλημα. Είναι αυτό που υπάρχει μέσα στο μυαλό του καθενός. Μία μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πρέπει να κουνήσει καλά το κεφάλι της και να συνειδητοποιήσει κατά πού βαδίζουμε.. Να εστιάσει παραδείγματος χάριν στην υπογεννητικότητα. Να κοιτάζει ο καθένας κάθε βράδυ στον καθρέφτη του όπως λέω και ξαναλέω.. Να σταματήσει να κρίνει τους άλλους και να φροντίζει να συγκρίνεται σε διαρκή βάση με τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ατομικός γυμνισμός μπροστά στον καθρέφτη, όπως έλεγε και συνεχίζει να λέει ο θαυμάσιος καθηγητής μου του ΕΚΠΑ και ιδρυτής του ελληνικού Ινστιτούτου Coaching, αρμόδιος για τις σχετικές πιστοποιήσεις από το Association στον of Coaching στο Ηνωμένο Βασίλειο, Γιώργος Καραθάνος, είναι απαραίτητος και θέλει μεγάλο θάρρος, κάτι που οι περισσότεροι δεν διαθέτουν..

Είναι ευεργετική η αυτοκριτική, η αυτοβελτίωση, η αυτοεκτίμηση και ό,τι άλλο θετικό έχει ως πρώτο συνθετικό το "αυτό".