Η ουτοπία της ολοκλήρωσης

 Φωτογραφία από τον χρήστη Martin Damboldt στο Pexels

Όταν διάβασα για πρώτη φορά την Ιθάκη του Καβάφη, κατάλαβα τι είχα χάσει μέχρι τότε στη ζωή μου. Όταν ο ποιητής έγραφε το δημιούργημά του, είμαι σχεδόν βέβαιος πως τα συναισθήματά του ήταν ανάμεικτα. Από τη μία ήθελε να το ολοκληρώσει, για να δώσει μία μεγάλη κληρονομιά στον κόσμο, από την άλλη όμως το ίδιο το ποιήμα, του έλεγε να μην το τελειώσει ποτέ...

Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί, όπως για παράδειγμα ο Γκαουντί, που άφησε τα εγκόσμια κατά τη δημιουργία του ίσως καλύτερου έργου του, της Σαγράδα Φαμίλια, πιστεύω πως θα ήθελαν να κλείσουν το κεφάλαιο της ζωής τους, αφού κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν  και ποιό είναι το επόμενο κεφάλαιο, την ώρα που βρίσκονται σε μία δημιουργία.

Και βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ολοκληρώνουμε ό,τι κάνουμε. Ίσα ίσα, θα πρέπει η κάθε ολοκλήρωση, να μας κινητοποιεί προκειμένου να κάνουμε κάτι ακόμα καλύτερο την επόμενη φορά.

Όσο τέλειος είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, τόσο περιθώριο έχει να βελτιώσει τις εκτελεστικές του ικανότητες, δηλαδή το να εφαρμόζει τις ιδέες του όλο και καλύτερα.  Ένας εγκέφαλος σε κινητοποιεί να "σκάψεις" σε αυτόν και ν' ανακαλύψεις απίστευτες δυνατότητες. Εκεί που χρειάζεται ακόμα περισσότερη δουλειά, είναι στην εφαρμογή, η οποία ξεκινάει με πολλά ψεγάδια και όσο επαναλαμβάνουμε τις προσπάθειές μας, βλέπουμε το "παζλ" να παίρνει μορφή.

Φωτογραφία από τον χρήστη David Cassolato στο Pexels

Η ολοκλήρωση λοιπόν, περνάει από στάδια. Και τα στάδια με τη μορφή που μας παρουσιάζονται, αντικατοπτρίζουν το αν έχουμε συνειδητοποιήσει πως βρισκόμαστε "πάνω στο καράβι για την Ιθάκη μας". Και αυτό ξεκινάει από την παραμικρή ασχολία μας και φτάνει στη μεγαλύτερή μας ανακάλυψη. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο τρώμε ή μιλάμε, αποτελεί ένα ταξίδι για μία Ιθάκη ο καθένας. Εμείς επιλέγουμε αν η Ιθάκη θα είναι σε κάθε μία από δύο αυτές τις περιπτώσεις, ένας υγιής οργανισμός κι ένα κατανοητό και μεταδοτικό άτομο, είτε ένας άνθρωπος με προβλήματα υγείας, που ότι λέει το καταλαβαίνει ουσιαστικά μόνο ο ίδιος..

Θα το αναφέρω και μελλοντικά εκτενέστερα, αλλά είναι σημαντικό να συνειδητοποιεί κάποιος ότι ο χρόνος είναι μία περιουσία, η οποία αποτελείται από πολύτιμες μονάδες. Κάθε μέρα μας "πιστώνει" στο λογαριασμό της ζωής μας 86400 δευτερόλεπτα. Εμείς είμαστε αυτοί που θα κοιτάξουμε τη μέρα μας σαν μία υποχρέωση που πρέπει να καλύψουμε με κάποιο κόστος, είτε σαν επένδυση που πρέπει να κάνουμε για το μέλλον. Αν κοιτάμε μόνο πέρα από τον ορίζοντα, εκεί που θέλουμε να φτάσουμε, όλα γύρω μας θα αποτελούν ένα κόστος. Αν κοιτάζουμε όμως γύρω μας με διαφορετική ματιά, τότε τα πάντα θα ομορφαίνουν, όπως και ο ορίζοντας στο βάθος, αλλά και αυτή η διαδρομή που διανύσαμε. Γιατί είναι σημαντικό επίσης να γυρίζουμε και να κοιτάζουμε κάπου κάπου αυτά που δημιουργήσαμε, τα οποία αποτελούν τον "καθρέφτη" του τρόπου σκέψης μας.

Το "ΤΩΡΑ" είναι αυτό που θα μας φτιάξει το "ΠΡΙΝ" και το "ΜΕΤΑ". Στο χέρι μας και στο μυαλό μας ακόμα περισσότερο, είναι να το κατανοήσουμε και να το θέσουμε ως μία αυστηρή παράμετρο για την καθημερινότητά μας. Για να μην φτάσουμε κάποια στιγμή στο "νήμα" της ζωής μας και αντιληφθούμε πως διορθώσεις δεν έχουμε περιθώριο να κάνουμε... 

Ένα παζλ παίρνει μορφή όταν ενωθούν τα κομμάτια του. Ο καθένας μας μπορεί να νιώσει μέρος του παζλ μίας πολύ πιο όμορφης καθημερινότητας.

Facebook: Διαχείριση Χρόνου / by Christof

Φωτογραφία από τον χρήστη Marko Blazevic στο Pexels