Αποφεύγοντας το αυτογκόλ της γκρίνιας
Πρόσφατα είχα την τύχη να δω στο κανάλι της Βουλής (ναι, έχει πράγματι υπέροχο πρόγραμμα ενίοτε), μία συνέντευξη του Διονύση Σιμόπουλου.
Ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενίδιου Πλανητάριου, ένας από τους λίγους πραγματικά μεγάλους σύγχρονους Έλληνες, από τους λίγους που η λάμψη τους πέρασε τα στενά σύνορα της χώρας μας, μιλούσε με τον χαρακτηριστικά ευγενικό τρόπο του δημιουργώντας μαγικές εικόνες για την έννοια της ύπαρξής μας.
Χωρίς να το καταλάβω είχαν περάσει περίπου δύο ώρες συνομιλίας με τη δημοσιογράφο όταν εκείνη στο τελείωμα της συνέντευξης του είπε: "Είστε περήφανος για όλα όσα έχετε κάνει φαντάζομαι".
Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική δίχως κανένα ίχνος έπαρσης: "Όχι βέβαια! Απλά έτυχε".
Νομίζω πως στη ζωή μου μία από τις μεγαλύτερες ευλογίες που είχα ήταν να γνωρίσω δύο - τρεις ανθρώπους όπως ο Διονύσης Σιμόπουλος με τον γιό του οποίου έτυχε να είμαι συμμαθητής από το Δημοτικό ως το Γυμνάσιο.
Η απάντηση "απλά έτυχε" ήταν απολύτως χαρακτηριστική του ανθρώπου ο οποίος δεν έχει καμία ανάγκη υστεροφημίας, καθώς γνωρίζει πως τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων εντός του χωροχρόνου.
Όσο άξιος κι αν είσαι τα πάντα ρυθμίζονται σε συνάρτηση με τις συγκυρίες.
Αν - όπως πρόσφατα είπε ένας κορυφαίος ψυχίατρος - το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η δουλειά αλλά το παιχνίδι, έτσι και το αντίθετο της γκρίνιας είναι η αποδοχή πως ότι κι αν κάνουμε εντός του χωροχρόνου είναι ένα είδος "τζόγου".
Ποντάρεις σε κάτι και μπορεί να βγει, μπορεί όμως και να μη βγει. Εσύ μπορεί να έχεις κάνει την καλύτερη προετοιμασία πριν κάτσεις στο τραπέζι και πάρεις τα χαρτιά στα χέρια σου, μπορεί να θυμάσαι πόσα φύλλα πέρασαν με ακρίβεια, μπορεί να τα έχεις κάνει περίφημα όλα αλλά... να μη σε θέλει το ''χαρτί"!
Το ζήτημα σε κάθε περίπτωση είναι να μπορείς να τραβήξεις ένα ακόμη χαρτί και να μη βγεις οριστικά εκτός παρτίδας. Γιατί αν δεν σου βγήκε μία δεδομένη στιγμή, ενδέχεται να βγει την επόμενη ή και καθόλου.
Εκείνο όμως το οποίο πρέπει να αποφεύγεις σαν το διάολο είναι η γκρίνια. Δεν υπάρχει τίποτε πιο καταστροφικό από έναν άνθρωπο που γκρινιάζει.
Όποιος θεωρεί πως η ζωή τον αδίκησε και κοιτάζει να πετά στους άλλους την ευθύνη για το οτιδήποτε γύρω του, ενώ δεν δύναται να συλλάβει πως απλά "έτυχε", συνεχίζει να βάζει αυτογκόλ και τελικά θολώνει τόσο η κρίση του ώστε όταν περάσει το απόλυτο χαρτί μπροστά από τα μάτια του εκείνος δεν το τραβά.
Μακριά από τέτοιους ανθρώπους. Προκαλούν ακόμη και καρκίνο. Στους γύρω τους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου