Αφανής και ήρωας δεν γίνεται
Η έννοια "αφανής ήρωας" μπορεί να έχει βρει το χώρο της στην Ελληνική γλώσσα περιγράφοντας μεταφορικά τον κρίσιμο ρόλο που έπαιξε κάποιος σε μια ιστορία δίχως να φανεί, ωστόσο στην κυριολεξία αυτό είναι απλά αδύνατο. Μεταφορικά εντάξει αλλά ο ήρωας έχει και μια άλλη ιδιότητα λιγότερο αστραφτερή από του ήρωα: αυτή του νεκρού.
Στις μέρες μας όλο και περισσότερο γίνεται κάποιος "ήρωας" όταν γίνεται θύμα (χωρίς εισαγωγικά). Όχι ότι παλιότερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά αλλά λίγο τα εθνικά παραμύθια στα οποία μεγαλώσαμε όλοι, λίγο τα θρησκευτικά παραμύθια και υπήρχαν αρκετοί που ήταν διαθέσιμοι να γίνουν κιμάς στην κρεατομηχανή του συμφέροντος.
Οι Κινέζοι εκτός από φονικούς ιούς έχουν και κάποια ωραία ρητά όπως το "ο Θεός να σε φυλά να μη ζήσεις σε εποχή μεγάλων αλλαγών" (ή κάπως έτσι γιατί δεν είμαι και Κινεζόφωνος).
Από ότι με πληροφορούν από τον κοντρόλ (όπως έλεγε παλιά ο Χατζηνικολάου), μάλλον την κάτσαμε τη βάρκα όμως, διότι η περιοχή μας μοιάζει να έχει μπει σε κάποιο ευρύτερο πλάνο "ανακατάταξης".
Τι σόι ανακατάταξη (ή και αναδιανομή) θα είναι ετούτη ένας Θεός, ο Τραμπ, η Μέρκελ και ο Ερντογάν το ξέρουν. Ο Μητσοτάκης (και ο Τσίπρας) σίγουρα όχι. Ούτε οι αρχηγοί των λοιπών κομμάτων.
Εμείς (οι λοιποί εκτός βουλής) δεν έχουμε και πολλές επιλογές. Θα πρέπει να υποστούμε την πραγματικότητα ως έχει. Ωστόσο υπάρχουν μια σειρά από επιλογές (ατομικές πάντα) που θα συναντήσει ο καθένας μας στα χρόνια που έρχονται.
Είναι αυτές οι ίδιες επιλογές που τελικά θα κρίνουν το κατά πόσον θα είναι νικητής ή ηττημένος ο καθένας από εμάς (για τον εαυτό του και μόνο). Για τους άλλους μπορεί να γίνουν ήρωες πολλοί. Νικητές όμως θα είναι εκείνοι που θα μείνουν αφανείς.
Διότι όσο πιο αφανής μένεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να σε βάλει κάποιος στο σημάδι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου