Η λύση είναι μέσα στο μυαλό μας
Φωτογραφία από τον χρήστη Fernando Makoto στο Pexels
Κατά την περίοδο μίας σοβαρής κρίσης, είναι εξαιρετικά σημαντικό ν' αντιληφθούμε πως δεν την βιώνουμε μόνον εμείς.
Επειδή αυτές οι γραμμές, αποτυπώνονται κατά τη διάρκεια μίας σοβαρής πανδημίας, άρα μίας κρίσης, αλλά θα μείνουν, είναι πολύ σημαντικό να δούμε τη διαχρονική αξία αυτής της κατάστασης.
Τι μαθαίνουμε, όταν βιώνουμε μία σοβαρή κρίση; Θα πρέπει αρχικά να προσδιορίσουμε το τι ακριβώς σημαίνει κρίση.
Μία κρίση μπορεί να είναι οικονομική, όπως αυτή που βίωσε ο πλανήτης το 1929, η πετρελαϊκή κρίση του 1987 και η πρόσφατη και ακόμα ισχύουσα οικονομική κρίση, που ξεκἰνησε με το καλημέρα του 21ου αιώνα. Μία κρίση μπορεί να προέλθει από κάθε μορφής πόλεμο, που αφήνει πίσω του ως επί το πλείστον πληγές που δεν επουλὠνονται στους περισσότερους κι ελάχιστους που αποτελούν την οικονομική δύναμη και την κάκιστη νοοτροπία των χρόνων που θ' ακολουθήσουν. Μία κρίση επίσης, μπορεί ν' ακολουθήσει μετἀ από μία πανδημία, την οποἰα ζἠσαμε για να τη βιώσουμε, πριν καλά καλά τελειώσει η οικονομική κρίση.
Φωτογραφία από τον χρήστη Markus Spiske στο Pexels
Επανέρχομαι στην αρχική αναφορά μου και στο ότι δεν είμαστε οι μόνοι που ζούμε μία κατάσταση που δεν είναι επιθυμητή κι ενέχει κινδύνους για εμάς και τους ανθρώπους μας. Αυτό θα πρέπει να μας βάλει στη λογική του οτι ζούμε μόνο μια φορά και είναι καλό να προσδιορίσουμε τις πραγματικές αξίες, στις οποίες έχει νόημα να επικεντρώσουμε. Για παράδειγμα, ο χρόνος που αφιερώνουμε στους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους. Αν χαράξουμε βαθιά στο μυαλό μας, με σκοπό να χτίσουμε στο υποσυνείδητό μας, τις πραγματικές αξίες της ζωής, θα συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιες άλλες "αξίες" είναι πλασματικές και δημιουργημένες ενδεχομένως έντεχνα, από μία διαφήμιση. Συνεπώς, μια μεγἀλη περίοδος κρίσης, είναι και μία μεγάλη ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να ζήσουμε καλύτερα μεταξύ μας.
Για ν' αντέξει όμως ο καθένας από εμάς, αρχικά το ότι θα είναι περιορισμένος, το πως θα δεν μπορεἰ να είναι ενεργός επαγγελματικά, ή τουλάχιστον το ίδιο ενεργός, αν έχει τη δυνατότητα της τηλεεργασίας, καθώς και τις υποχρεώσεις που δεν σταματούν να τρέχουν, η ακόμα και μία ενδεχόμενη κατάσταση μαζικής πρόνοιας, εφόσον η κατάσταση γίνει μακροχρόνοια, θα πρέπει στο μυαλό του να έχει τ' ακόλουθα:
1) Αντίληψη της κατάστασης (δεν το βιώνω μονο εγώ).
2) Αγάπη για τους ανθρώπους μου.
3) Ηρεμία.
4) Καθαρό μυαλό.
5) Συγκέντρωση στην καλύτερη δυνατή λύση και μοντέλο επιβίωσης σε διαρκή βάση.
6) Προσοχή όσον αφορά στην υγεία μου, την υγεία των ανθρώπων με τους οποίους συμβιώνω και η οποία είναι αλληλένδετη με την αποβολή του άγχους, την καλή και υγιεινή διατροφή και την εκγύμναση μυαλού και σώματος.
Φωτογραφία από τον χρήστη Leah Kelley στο Pexels
Αν επικεντρώσουμε στα παραπάνω, θα είμαστε σίγουρα σε καλύτερη θέση απ' ότι αν δεν τα εφαρμόσουμε.
Αυτή όμως είναι μόνο η πρώτη φάση, η οποία δεν γνωρίζουμε καν πόσο θα διαρκέσει, ούτε και είναι στο χέρι μας να το ορίσουμε. Όταν θα μπούμε στη δεύτερη φάση, η οποία μας βάζει σε αχαρτογράφητα νερά, συνήθως οι περισσότεροι παθαἰνουν μίας μορφής "μετάλλαξη" στο χαρακτήρα τους και ξεχνούν τις έννοιες συμπόνια, οικογένεια, αγάπη, συνάνθρωπος και ειναι συγκεντρωμένοι αποκλειστικά και μόνο στο να "σκαρφαλώσουν στο βουνό με τις υλικές απολαύσεις", στο οποίο βρισκόταν αμέσως πριν την κρίση. Μόνο όσοι έχουν κινδυνέψει να χάσουν την ίδια τους τη ζωή, είναι κατά κάποιο τρόπο εγγυημένο πως θα δουν από άλλη σκοπιά τη ζωή τους από εκεί και στο εξής. Ας μείνουμε λοιπόν συγκεντρωμένοι στο "δώρο" της ζωής και στο "δώρο" που λέγεται μυαλό και ας αξιοποιήσουμε αυτά τα δυο. Αν μάθουμε να ΖΟΥΜΕ μεταξύ μας καλύτερα, αν το υλικό είναι "υπηρέτης" του ηθικού, τότε οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο θα είναι μπροστά μας. Ό,τι κι αν έχουμε βιώσει πριν.
Όλοι μαζί έχουμε τη δυνατότητα, ο ένας με τον άλλον, να φτιἀξουμε ένα πολύ όμορφο σύνολο, το οποίο θα διαμορφώσει μια αντίστοιχα ομορφη καθημερινοτητα. Και μια ομορφη καθημερινοτητα, "χτίζει" μια όμορφη ζωή.
Φωτογραφία από τον χρήστη Josh Willink στο Pexels
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου