Η καλύτερη διαπραγμάτευση είναι αυτή που δεν γίνεται

Ένα από τα λίγα πράγματα που έχουν τεράστια αξία όσο ο χρόνος είναι η διαπραγμάτευση. Τη λέξη αυτή την έχουμε ακούσει την τελευταία δεκαετία από τα ΜΜΕ όσο λίγες. Όμως σε τι ακριβώς συνίσταται;

Όταν ακούμε αυτή την έννοια έχουμε τη λανθασμένη εντύπωση πως τις διαπραγματεύσεις τις κάνουν οι πολιτικοί ή οι επιχειρηματίες και τέλος. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι τελείως διαφορετική. 

Η ζωή μας ολόκληρη είναι μια καθημερινή διαπραγμάτευση. 

Από μικρά παιδιά παίζουμε αυτό το παιχνίδι όταν προσπαθούμε να κερδίσουμε όσο περισσότερα μπορούμε ή να αποφύγουμε όσο περισσότερα γίνεται υπό τη δικτατορία των ενηλίκων. 

Εργαλείο αυτής είναι και τα ψέματα. Στην ουσία είναι οι πρώτες μας προσπάθειες να εξαπατήσουμε με όση αποτελεσματικότητα μπορούμε, αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η παραμονή μας σε ευχάριστη διάθεση. 

Αυτό που ίσως δεν καταλαβαίνουμε είναι πως τα παιδιά είναι... οι καλύτεροι καπιταλιστές. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα αλτρουισμό και τα θέλουν όλα δικά τους χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να τα αποκτήσουν. 

Η εκπαίδευση που παίρνουμε στη συνέχεια είναι εκείνη που μας βάζει στο παιχνίδι της απάτης πως η κοινωνία τάχα έχει "κανόνες" και πρέπει να τους σεβόμαστε, η αλήθεια επιβραβεύεται κλπ, κλπ... 

Ωστόσο όταν μεγαλώσουμε αρκετά αρχίζουμε και βλέπουμε γύρω μας διάφορους άλλους ενήλικες να προχωρούν πετυχαίνοντας πολύ περισσότερα από εμάς με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. 

Κάπου εκεί μας πιάνει η αίσθηση της αδικίας καθώς αντιλαμβανόμαστε πως στην πραγματικότητα όλη η δομή του συστήματος στο οποίο ζούμε είναι βασισμένη στην εξαπάτηση. 

Διότι αργά ή γρήγορα βλέπουμε πως κάποιοι μεγάλωσαν για να διοικούνται και κάποιοι για να διοικούν... 

Κάποιοι δηλαδή έλαβαν την πληροφορία πως αν δεν πατήσεις εσύ πρώτος το λαιμό του άλλου, θα στον πατήσει εκείνος, ενώ εμείς λάβαμε την ακριβώς αντίθετη. 

Έτσι υπάρχουν δύο βασικές κατευθύνσεις που παίρνουν οι άνθρωποι. Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι έμαθαν πως το να είσαι παιδί και να τα θες όλα δικά σου δεν είναι κακό, αλλά θα πρέπει να μάθεις και πως θα παραμείνεις. Και υπάρχουν και οι άλλοι.

Η τέχνη του να μετριάσεις τις απώλειες

Επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν ανήκει σε εκείνους που παρέμειναν "παιδιά" ως ενήλικες αλλά είναι εκείνοι που υπηρετούν στην πραγματικότητα τους πρώτους, ένα βασικό εργαλείο θα ήταν η κατανόηση της δύναμης που ασκεί de facto η διαπραγμάτευση. 

Στην ψυχολογία των δημοσίων σχέσεων είναι σαφές πως δύο διπλωμάτες όταν συζητούν πηγαίνουν εκ των προτέρων για να δώσουν. Γνωρίζουν δηλαδή πως μπορεί οι πολιτικοί να λένε π.χ. "Η Μακεδονία είναι ελληνική" ή "Η Macedonia δεν διαπραγματεύεται το όνομά της με την Ελλάδα" αλλά την ίδια ώρα οι διπλωμάτες πάνε με αρκετά "δώρα" φορτωμένα στις βαλίτσες τους προκειμένου να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τη σχέση win - win δηλαδή. 

Μια σχέση στην οποία αμφότεροι έχουν πάρει ότι περισσότερο μπορούν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Εκεί όμως κρύβεται το βασικό μυστικό: Από τη στιγμή που μπαίνεις στη διαπραγμάτευση είσαι καταρχήν ηττημένος. 

Από την ώρα που θα καθίσεις στο τραπέζι των συζητήσεων παίζεις με πλάτη στον τοίχο διότι θα φύγεις με κάτι λιγότερο από εκείνα που είχες. Το αν θα πάρεις είναι θέμα καθαρά προετοιμασίας.

Η εφαρμογή στην καθημερινότητα που κερδίζει χρόνο και χρήμα

Όπως ο Σουν Τζου στην "Τέχνη του Πολέμου" αναφέρει ουσιαστικά πως η καλύτερη μάχη είναι εκείνη που δεν δίνεται έτσι και η καλύτερη διαπραγμάτευση είναι εκείνη που δεν γίνεται. 

Από την πρόσκληση που θα δεχτείς για έναν καφέ με φίλους, ως την όποια επαγγελματική προσπάθεια, ξεκινάς έχοντας δεδομένο το ότι θα χάσεις χρόνο. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις διότι αυτή είναι η φύση της ζωής. Ο χρόνος περνάει έτσι κι αλλιώς... 

Έτσι λοιπόν αν ξεκινάς τη μέρα σου με την υπέρτατη τέχνη της άμυνας, ήτοι το πώς θα χάσεις λιγότερο χρόνο σε δραστηριότητες που δεν αποδίδουν κέρδος (οικονομικό ή ψυχικό), θα έχει λαμπρά αποτελέσματα. 

Αποφεύγοντας το τοξικό περιβάλλον

Κάθε ανθρώπινη σχέση έχει κι ένα βαθμό τοξικότητας. Αυτή εντοπίζεται ακριβώς τη στιγμή που ξεκινάς να νιώθεις δυσφορία σε κάποια συναναστροφή. 

Όλα ωστόσο ξεκινούν από την παρατήρηση.

Αν ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος βάλει κάτω τα δεδομένα και εκτιμήσει το βαθμό τοξικότητας της όποιας συναναστροφής, θα αρχίσει να αφαιρεί.

Η αφαίρεση είναι πραγματικά μαγεία.

Τη στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο λίγα πραγματικά χρειάζεσαι και πόσο λίγοι άνθρωποι μπορούν να στα δώσουν ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση προς την όσο το δυνατόν περισσότερη ελευθερία...