Το πρόβλημα είναι το άτομο όχι το σύνολο

Τα τελευταία χρόνια κι ενώ οι ιδεολογίες έχουν ουσιαστικά καταρρεύσει (μιας και επρόκειτο καθώς φάνηκε για το ένα και το αυτό σύστημα - καπιταλισμό αχαλίνωτο ή κρατικό καπιταλισμό με σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό προσωπείο), εμφανίστηκαν οι νέοι ιδεολόγοι - "θρήσκοι" της οικολογίας.

Κάτι η Γκρέτα Τούνμπεργκ κάτι ο ανεκδιήγητος Τραμπ και οι λοιποί μέτριοι συγγενείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το πράγμα φαίνεται πως πάει για φούντο.

Όμως το ζήτημα της "σωτηρίας του πλανήτη" ανέδειξε την ευκολία με την οποία οι άνθρωποι γίνονται πρόβατα και χάνουν πολύτιμο χρόνο ασχολούμενοι δήθεν με το πως θα σώσουν από τις φάλαινες μέχρι και τις μέλισσες και στο τέλος τον πλανήτη.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι πως αν κάποιος κινδυνεύει είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ο πλανήτης απλά θα μας εξοντώσει και θα συνεχίσει την ύπαρξή του στο διηνεκές διότι... αυτό κάνει! Από καταβολής κόσμου ανακυκλώνονται τα πάντα με μια φυσική ροή την οποία εμείς νομίζουμε αλήθεια πως μπορούμε να επηρεάσουμε;

7.000 χρόνια ξέρωγω εναντίον 200 ετών βιομηχανικής παραγωγής και υπερκατανάλωσης νομίζετε ότι μπαίνουν σε σύγκριση; Έχετε ιδέα από τι έχει επιβιώσει ο πλανήτης τόσους αιώνες και τώρα νομίζουν ή προσποιούνται κάποιοι πως θέλουν να τον σώσουν; 

Το πρόβλημα είναι προσωπικό

Ο Κώστας Καραβίδας (1890 - 1973), ο θεμελιωτής του κοινοτισμού, μιας οικονομικοπολιτικής θεωρίας και πρακτικής με βάση την οργάνωση μορφών κοινοτήτων, σύμφωνα με την άμεση δημοκρατία, υποστήριζε πως η πολιτική κοινότητα, οργανώνεται μέσα από τις συνελεύσεις πολιτών, τη συνέργεια, και τη συντροφικότητα, αναπτύσσοντας συνεργατικού ή οικογενειακού τύπου επιχειρήσεις.

Ο άνθρωπος αυτός ουσιαστικά είπε με τον τρόπο του πως τα πράγματα δύνανται να αλλάξουν από κάτω. Αν περιμένουμε από πάνω ζήτω που καήκαμε...

Και αφού δημιουργηθούν εκείνες οι παρέες - κοινότητες - εταιρείες που θα σέβονται τον εαυτό τους, τους συνανθρώπους τους και τη φύση τότε ίσως αρχίσουμε σε δυο - τρεις αιώνες να βλέπουμε τα πράγματα να αλλάζουν.

Αλλά αυτό ξεκινά από την προσωπική ατομική αλλαγή και βελτίωση της οπτικής μας για τα πάντα.

Το άτομο θα αλλάξει την κοινωνία. Όχι το ανάποδο. 

Όσο το ζήτημα είναι απρόσωπο τόσο κατά διαόλου θα πηγαίνουμε. Ποιές είναι δηλαδή αλήθεια οι ουσιαστικές διαφορές της ΕΣΣΔ με την ΕΕ; Απρόσωπο διευθυντήριο και στις δύο περιπτώσεις με καθετοποιημένη διοίκηση και αχαλίνωτη διαφθορά. Είναι θέμα χρόνου η διάλυση. 

Όσο κινούμαστε πάντως σε μαζικές εκδηλώσεις δράσεων τόσο θα υποφέρουμε. Έτσι και οι φερόμενοι ως οικολόγοι.

υ.γ. Εξαίρεση αποτελεί το λαμπερό παράδειγμα της Κούβας. Αλλά αυτά προσεχώς.

Facebook: Διαχείριση Χρόνου / by Christof