Το παρελθόν παρήλθε και τέλος
Μια αρνητική ενασχόληση όλων μας είναι πολλές φορές η προσκόληση στο παρελθόν και τις επιλογές που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει για να έρθουν τα πράγματα διαφορετικά στο παρόν το οποίο με τη σειρά του θα έφερνε διαφορετικές ίσως προσδοκίες για το μέλλον.
Ωστόσο δεν αντιλαμβανόμαστε πως ο κόσμος ο οποίος γίνεται αντιληπτός γύρω μας έχει ως αυστηρή προϋπόθεση την ύπαρξή μας για να... υπάρχει κι εκείνος.
Δηλαδή όλα όσα βιώνουμε υπάρχουν επειδή εμείς υπάρχουμε. Με απλά λόγια ο κόσμος όλος είμαστε εμείς.
Όλα λοιπόν κινούνται γύρω από ένα επίμονο παρόν το οποίο στην αληθινή διάσταση της ζωής (αυτή όπου βλέπουμε, μυρίζουμε, ακούμε, πιάνουμε, γευόμαστε), είναι το μόνο που υφίσταται.
Εν ολίγοις η ενασχόληση με πράγματα που κάναμε σε παρελθόντα χρόνο δεν είναι εποικοδομητική.
Ένας τρόπος να γλυτώσουμε από αυτή την αέναη και μάταιη ενασχόληση θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση στον εαυτό μας να μιλάμε και να σκεφτόμαστε με υποθέσεις...
"Τι θα είχε γίνει αν είχα κάνει εκείνο και τούτο" κλπ.
Δεν θα είχε γίνει γιατί απλά δεν το έκανες. Όταν δηλαδή το παρελθόν ήταν πραγματικό (παρόν), η επιλογή έγινε και τελείωσε η ιστορία. Είναι σαν τη συναλλαγή με την τράπεζα. Τρέχα γύρευε αν βάλεις λάθος στοιχεία αγοράς ενός προϊόντος. Κι εκεί ίσως υπάρχει μια πιθανότητα να βρεις άκρη.
Στην Τράπεζα του Χρόνου όμως δεν υπάρχουν δικαιώματα επαναδιαπραγμάτευσης ως προς την "αγορά επιλογών".
Έτσι, όπως σε κάθε εμπορική πράξη που σε αφορά καλό είναι να είσαι παρών, έτσι και στις επιλογές της ζωής καλό θα ήταν να μην ασχολείσαι με το παρελθόν την ώρα που το παρόν συμβαίνει...
...για ένα καλύτερο μέλλον.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου