Ο Ηράκλειτος, ο ρυθμός και ο Κρόιφ
Να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά. Έτσι δεν λένε; Και γιατί σειρά παρακαλώ; Μήπως υπάρχει λόγος;
Ο Κρόιφ αυτό ακριβώς ίσως ήθελε να περάσει σαν θέση προς προβληματισμό με την επιβολή της φανέλας με το 14, καθώς μέχρι τότε οι βασικοί παίκτες φορούσαν νούμερα από το 1 έως το 11 και οι αναπληρωματικοί από το 12 ως το 16.
Ο Ολλανδός όμως μετά από έναν τραυματισμό επέστρεψε ως βασικός με το 14 στην πλάτη. Γιατί; Ίσως επειδή μπορούσε. Τι ήθελε να πει; Ίσως ότι οι κανόνες είναι για να σπάζουν ενίοτε...
Όλα τα με λογική πλασμένα είναι τόσο αρμονικά
... ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, και όπου λόγος βάλτε τη λέξη λογική. Όλα λοιπόν στον κόσμο τούτο έχουν μια λογική και μια συνέχεια καθώς είπε ο Ηράκλειτος "κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα". (Αυτόν τον κόσμο δεν τον έπλασε κανένας θεός ή άνθρωπος, παρά υπήρχε πάντα, υπάρχει και θα υπάρχει: μια αιώνια, ζωντανή φωτιά, που ανάβει και σβήνει με ρυθμό).
Για να γυρίσουμε όμως στον Κρόιφ, ο περίεργος αυτός Ολλανδός ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε το ποδόσφαιρο μια και καλή όταν εμφανίστηκε στον κόσμο. Πρώτα με την επική σκέψη του επί του γηπέδου, έπειτα με την όλη παρουσία του εκτός αυτού.
Ο Άγιαξ εκείνης της εποχής ωστόσο και η Εθνική Ολλανδίας εμφάνισαν ένα εκπληκτικό θέαμα το οποίο βασιζόταν κυρίως στο ρυθμό και την αρμονία των συνδυασμένων κινήσεων και ο Κρόιφ το απογείωνε με την εκάστοτε καινοτομία που εφάρμοζε όπως το πέναλτι με πάσα και όχι με άμεσο χτύπημα (που εφάρμοσε βρίσκοντας το "νομικό" κενό των κανόνων του ποδοσφαίρου πολλές δεκαετίες πριν τον φιγουρατζή Λιονέλ Μέσσι).
Θα πει κάποιος "και τι σχέση έχουν όλα αυτά"; Φαινομενικά καμία. Όμως αυτή ακριβώς η αρμονία του ρυθμού με τις ξαφνικές καινοτομίες (πάντα εντός του συνόλου προβαρισμένες) έκανε τον Μανόλη Αναγνωστάκη να αφιερώσει ένα ποίημα στον Άγιαξ του Κρόιφ.
Ένα ποίημα που σκιαγραφούσε με μοναδικό τρόπο την εξυπνάδα, τη δύναμη και την ομορφιά του ποδοσφαίρου που παρήγαγε ο Άγιαξ της δεκαετίας του '70.
Με σοφία, ισχύ και κάλλος
Ο ρυθμός λοιπόν καθορίζει τη ζωή μας καθώς οτιδήποτε κι αν κάνουμε πραγματοποιείται εντός αυτού και ποτέ εκτός. Και το θέμα είναι το πώς θα πράξουμε το οτιδήποτε με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Υπάρχει ένας κανόνας τριαδικός που αν εφαρμόζαμε όλοι στην καθημερινότητα όλα θα ήταν καλύτερα. Κάθε τι που κάνουμε να το πραγματοποιούμε έξυπνα, δυναμικά και όμορφα. Με άλλα λόγια κάθε πράξη μας να διέπεται από σοφία, ισχύ και κάλλος.
Παράλληλα όμως να εναρμονισθούμε με τους υπολοίπους. Χωρίς να καταργούμε τον εαυτό μας αλλά λαμβάνοντας υπόψιν και τις κινήσεις των άλλων. Όπως ο Κρόιφ.
Από τη στιγμή που το κάνουμε έτσι κι αλλιώς υποσυνείδητα γιατί να μην το κάνουμε και συνειδητά;
Επί παραδείγματι όταν οδηγούμε. Έχετε προσέξει ότι τα αυτοκίνητα κινούνται με ρυθμό; Αν όχι δοκιμάστε να βγείτε από τη συγχρονισμένη οδήγηση με τους υπολοίπους και μετά πείτε στον ασφαλιστή σας το αποτέλεσμα...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου